Παρασκευή 20 Απριλίου 2012

KWOON- MOGWAI ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 20/01 2012 BLOCK33


                                  KWOON- MOGWAI       ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
                                                                     ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  20/01 2012   BLOCK33
  
 Πρώτη δημοσίευση στο site του rockarolla.eu στις http://www.rockarolla.eu/reports/live-reports/776-mogwai-live


 Δύο ατμοσφαιρικά συγκροτήματα στο BLOCK33 είναι πάντα μία διπλή πρόκληση για ένα πολλά υποσχόμενο συναυλιακό βράδυ.
    Από τις 20.30 άνοιξαν οι πόρτες και η προσέλευση του κόσμου ήταν συνεχώς αυξανόμενη ενώ έως τις 10.30 που εμφανιζόταν οι MOGWAI ο χώρος ήταν γεμάτος.
  
 Στις 21.05 και για τα επόμενα 60 λεπτά οι KWOON επί σκηνής. (μια μπάντα που επιλεκτικά είχα ακούσει τραγούδια της χωρίς να έχω ασχοληθεί ποτέ ιδιαίτερα μαζί της).
    Πραγματικά εντυπωσιάζομαι. Είναι καταπληκτικοί. Λιτοί και περιεκτικοί στη μουσική τους. Μουσικά θέματα που ξεκινούν από βελούδινες μελωδίες, και καταλήγουν με βαθμιαία “μουσική επιδείνωση” σε ηλεκτρικό παροξυσμό.
     Τρείς κιθάρες που καθοδηγούν τη μουσική ρότα της μπάντας, τα τύμπανα που μετατρέπουν μελωδικές στιγμές σε εκρήξεις  συναισθημάτων και η φωνή του τραγουδιστή σχεδόν ψιθυριστή να επιπλέει στο μουσικό αυτό ηχόχρωμα.
     Ένα συγκρότημα πολλά υποσχόμενο, με έναν ιδιαίτερο δικό του ήχο που άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Πιστεύω ότι έχει να δώσει πολλά στη συνέχεια της μουσικής και δισκογραφικής τους πορείας.
     Μέχρι εδώ όλα τέλεια. Έχουμε το καλύτερο ξεκίνημα για ένα συναυλιακό βράδυ. Ήδη είναι 22:10 και έχουμε περίπου 30 λεπτά κενό έως ότου ετοιμαστεί η σκηνή για τους MOGWAI.
    
  Δεν ξέρω ποιος, που, & πως έκανε την μουσική επιλογή για το κενό μεσοδιάστημα της αλλαγής των συγκροτημάτων, αλλά κυριολεκτικά μας έσπασε τα νεύρα. Συνονθύλευμα ακατέργαστων ήχων, ηλεκτρονικών κούφιων κρουστών, με παρεμβάσεις από μεταλλικά ξυσίματα, & ακαταλαβίστικους ήχους που θύμιζαν πιο πολύ αποκωδικοποίηση συνομιλίας με εξωγήινους παρά με μουσική. Τα νεύρα μας  τσίτα. Μετά από δυο φορές που βγήκα έξω για να ψιλοσυνέλθω, ήδη πήγε  22:40. το μαρτύριο μας ευτυχώς τέλειωσε και επιτέλους οι  MOGWAI επί σκηνής.
     Όλοι  περιμέναμε να δούμε μια μπάντα που γνωρίζουμε τη μουσική τους χρόνια και νοερά ταξιδεύουμε μαζί της. Είναι πραγματικό δέλεαρ ήχου για τον κάθε ακροατή.     Και  ειδικά αν συνδυαστεί με το κατάλληλο light show, μπορεί να “ταξιδέψει” τον κάθε θαμώνα σε άλλη διάσταση.
    
 Παρόλα  αυτά η συναυλία βρισκόταν σε εξέλιξη αλλά χωρίς κάτι το ιδιαίτερο όσον αφορά το light show. Στατική μπάντα επί σκηνής έναν μπασίστα που έδινε την εντύπωση ότι έκανε αγγαρεία, και με 2 κινούμενοι προβολείς που φώτιζαν σταδιακά το κοινό, ήταν το όλο περιτύλιγμα του οπτικού σόου του πακέτου των MOGWAI.
    
 Μια καθαρά instrumental μπάντα  με ατμοσφαιρικό ήχο, θεωρώ ότι από τα must για την προώθηση της δουλειάς της  (τουλάχιστον στις ζωντανές εμφανίσεις της) είναι τα  light shows και οι  optical illusions.
     
 Στο σημείο αυτό λοιπόν  οι MOGWAI ήταν στο χειρότερο επίπεδο. Παρ` όλα αυτά έχοντας την καλή  διάθεση που μου είχαν δημιουργήσει οι KWOON έκλεινα τα μάτια και ταξίδευα με την υπέροχη μουσική των σκοτσέζων.
     
Δεν ξέρω αν έφταιγε ο χώρος ,η διάθεση του γκρουπ η τσιγκουνιά των σκοτσέζων. Ούτε και θα το ψάξω παραπάνω. Απλά υπήρξε μια ζυγαριά που στο ζενίθ της πλάστιγγας ήταν η μουσική των MOGWAI, και στο ναδίρ το οπτικό μέρος.
      Κάπως έτσι φτάσαμε και στο encore το oποίο μας έκρυβε ακόμα ένα μειονέκτημα κατά  τη γνώμη μου. Οι MOGWAI εγκαταλείποντας τη σκηνή και μέχρι την επανεμφάνιση τους για το encore άφησαν ανοιχτούς τους ενισχυτές για 5 περίπου λεπτά σε πλήρη παραμόρφωση, τρυπώντας μας και τα μυαλά και τα αυτιά. Και δεν θεωρώ βεβαία την συγκεκριμένη ηχορύπανση ούτε τέχνη ούτε φαντασία ούτε μουσική ή όπως αλλιώς θα θέλατε να το πείτε.
      
Χωρίς κάτι άλλο ιδιαίτερο κύλισε και το encore  φτάνοντας στο τέλος της συναυλίας.
      Δεν μπορώ να πω ότι έμεινα ευχαριστημένος από την εμφάνιση των MOGWAI.
     Περίμενα πολύ περισσότερα από μια μπάντα μεγάλων μουσικών δυνατοτήτων, και σίγουρα θα πρέπει να δώσουν μεγάλη σημασία στο πακέτο παρουσίασης των εμφανίσεων τους. Και αυτό,  γιατί  το συγκεκριμένο τουλάχιστον live, αδίκησε κατά πολύ  την καταπληκτική μουσική τους.



                                                       
                                                                   

  Ηλίας Μεταλλινός

Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

SAMSARA BLUES EXPERIMENT LIVE
                                                            15/1/2012 EIGHTBALL

         Πρώτη δημοσίευση στο site του rockarolla στις 18/1/2012  http://www.rockarolla.eu/reports/live-reports/772-samsara-blues-experiment-live-eightball-1512012                                         

…11.30  η στιγμή που οι γερμανοί SAMSARA BLUES EXPERIMENT ανεβαίνουν στη σκηνή του Eightball 

Οι 3 πρώτες ελληνικές μπάντες που προηγήθηκαν, οι Welcome Home,με κλασικό ροκ, οι  High Noon & οιHogg με stoner rock κυρίως, προετοίμασαν κατάλληλα το κοινό  για το επερχόμενο μουσικό συμβάν.

Τώρα ...πώς μπορείς να περιγράψεις τώρα μια συναυλία των SAMSARA BLUES EXPERIMENT?…ας προσπαθήσουμε να το δούμε από μια άλλη πλευρά….

Οι πρώτες βαρύγδουπες νότες της κιθάρας  ηχούν,… το μουσικό αστρόπλοιο τους ξεκινά …και μας μεταφέρει κάπου στα κακόφημα στενοσόκακα στα τέλη της δεκαετίας το1800 στην Αγγλία ή σε κάποιο ανασφαλή μονοπάτι ενός ομιχλώδης  δάσους; … Όπως και να έχει, η μουσική των S.B.E. μπορεί να εξιτάρει την φαντασία σου και να σε μεταφέρει όπου οι πτυχές του μυαλού σου αναζητούν διεξόδους δράσης.

Με αργούς  και σταθερούς μουσικούς βηματισμούς καθοδηγούν την διαδρομή της φαντασίας μας.. Ένα μουσικό πέπλο μυστηρίου καλύπτει το χώρο… και ενώ όλα κινούνται σφαιρικά , ο drummer αλλάζει ρυθμό..το τέμπο γίνεται ολοένα γρηγορότερο. Η αδρεναλίνη ανεβαίνει… είσαι έτοιμος για μάχη σε αυτό το μουσικό σου μονοπάτι.

Μου θυμίζει video game τρόμου που η αλλαγή ήχου και ρυθμού σε προετοιμάζει για κάποια δυνατή σύγκρουση ή για κάποια αναπάντεχη εισβολή διατηρώντας τα αντανακλαστικά σου σε πλήρη ετοιμότητα.

Καταιγιστικές μουσικές εξάρσεις και πανδαιμόνιο… ο τραγουδιστής κάτι θέλει να πει. Το μικρόφωνο δεν ακούγεται καλα. Αν και δεν χρειάζεται να καταλάβουμε τους στίχους.. η μουσική τα λέει όλα. Έρχεται στο μυαλό μου το “careful with that axe Eugene” των ανυπέρβλητων Pink Floyd. Και όχι μόνο..  Δαιμονισμένα solos ακολουθούν όλη αυτή τη διαδρομή, και μετά από κάθε μάχη επιστρέφουν πάλι στους post κιθαριστικούς σταθερούς βηματισμούς. Διανύοντας ολοένα το μουσικό αυτό space trip ένα πάζλ ξεδιπλώνεται μπροστά σου παρουσιάζοντάς σου πολύχρωμες εικόνες αισθήσεων διατηρώντας όμως πάντα το γκρίζο πέπλο του ύφους της μπάντας..

    Μετά από πορεία μιάμισης ώρας, ξεκουραζόμαστε για λίγο και συνεχίζουμε προς το τέλος της διαδρομής  μας με το εικοσάλεπτο encore, για να καταλήξουμε στον προορισμό μας που είναι το “Center of the Sun “.

Από τους δυναμικότερους συναυλιακούς επιλόγους  που έχω παρακολουθήσει.

Ήταν πραγματικά ένα άψογο ταξίδι ήχων και φαντασίας από μια μπάντα που με εξέπληξε ευχάριστα και  που με έκανε να θυμηθώ τα πρώτα συναυλιακά ταξίδια  των  porcupine tree,(χωρίς βέβαια να τους συγκρίνω μουσικά).

Σίγουρα είναι από τα συγκροτήματα που θα επεδίωκα να ξαναδώ στην επόμενή  επίσκεψή τους στην πόλη μας…

Θα ήθελα επίσης να αναφέρω την έξυπνη κίνηση της μπάντας να προωθήσουν την δουλειά τους πουλώντας στο τέλος της συναυλίας, βινύλιο, του  Revelation & Mystery, το οποίο σίγουρα δεν έχει μόνο συλλεκτική αξία για όλους τους βιβλιοσυλλέκτες, αλλά και συναισθηματική για όσους παρευρέθηκαν σε αυτό το πραγματικά, μεγάλο “χάσιμο”..






                                                                   Ηλίας Μεταλλινός
                                                                

Τρίτη 17 Απριλίου 2012

VINNIE MOORE 28/11 2011 THESSALONIKI MYLOS CLUB


    VINNIE MOORE   28/11 2011 THESSALONIKI MYLOS CLUB

        Πρώτη δημοσίευση στο site rockarolla.eu στις   2/12/2011  http://www.rockarolla.eu/reports/live-reports/732-vinnie-moore-2811-2011-mylos                                                                

Για 3η φορά υποδεχθήκαμε ένα από τα “δυνατότερα” ονόματα στο χώρο του κιθαριστικού ροκ τον Vinnie Moore. Ο χώρος του club αριθμούσε περί τους 150-180 θεατές.

Τη συναυλία άνοιξε ο Άνθιμος Μάντι (που πρόσφατα κυκλοφόρησε το 2ο προσωπικό του instrumental άλμπουμ). Ένα από τα ανερχόμενα κιθαριστικά ταλέντα της Θεσσαλονίκης, που πριν από λίγο καιρό είχε ανοίξει και τη συναυλία του Paul Gilbert.

Πλαισιωμένος με δύο από τους καλύτερους μουσικούς της Θεσσαλονίκης, τον Κώστα Δομενικιώτη στο μπάσο και τον Αντρέα Παραμπονιάρη στα πλήκτρα, έπαιξε συνθέσεις δικές του από τις δυο δουλειές του άψογες σε σύνθεση και εκτέλεση. (Σημ. για τους φίλους των guitars heroes τα δύο προσωπικά του  άλμπουμ αποτελούν ένα must απόκτημα). Τα πρώτα αυτά 45 λεπτά του Άνθιμου ήταν η ιδανικότερη εισαγωγή, για το κυρίως θέμα που ερχόταν σε λίγο…

Για τον Vinnie Moore τα περισσότερα πράγματα όσον αφορά την ιστορία του στον ρόκ χώρο είναι γνωστά. Έναν από τους guitars heroes της φουρνιάς το `80 που ξεπετάχτηκε  μαζί με πολλούς άλλους γνωστούς κιθαρίστες, όπως Marty Friedman, Jason Becker, Tony Macalpine, Joe Tafolla, κλπ. Ήδη μέλος των UFO και συνεργασίες με μεγάλα ονόματα συμπεριλαμβανομένου και του τεράστιου Alice Cooper. Συν τοις άλλοις έχει δημιουργήσει την δική του μπάντα, αποτελούμενη από πιτσιρικάδες ταλαντούχους μουσικούς, (κάτι αντίστοιχο έχει κάνει και ο Marty Friedman), και περιοδεύει σε όλη την Ευρώπη. Έτσι για να γεμίζει τα κενά της περιοδείας των UFO, και των ηχογραφήσεων.

Λιτός και απλός επί σκηνής, ξεδίπλωσε το τεράστιο ταλέντο του για μιάμιση ώρα στο club του μύλου, παίζοντας μουσικά θέματα από τις πρώτες του ηχογραφήσεις “time odyssey” και “mind`s eye”, μέχρι την τελευταία του  “to the core”.

Εκτός όμως αυτών έπαιξε γνωστά τραγούδια όπως τα Spanish Castle Magic( Jimi Hendrix), While My Guitar Gently Weeps (George Harrison), Rock me Baby (Robin Trower), και μια εκπληκτική διασκευή του Foxy Lady. Επίσης εντύπωση έκανε το solo του πιτσιρικά drummer.

Κατά τη διάρκεια της συναυλίας υπήρξαν ορισμένα τεχνικά προβλήματα από αυτά που συνήθως παρουσιάζονται στα live, αλλά φυσικά δεν ήταν λόγος να πτοήσουν ένα κιθαρίστα της κλάσης του Vinnie Moore. Αντίθετα μάλιστα του έδωσαν πάτημα για κιθαριστική “φλυαρία”, γεμίζοντας τον χρόνο (που χρειαζόταν ο τεχνικός του club για την αποκατάσταση του προβλήματος), κυρίως με blues ρυθμούς.

Αυτό που ίσως μας έλειψε σε σύγκριση με την προηγούμενη εμφάνισή του στην πόλη μας, ήταν το τζαμάρισμα με τον Gus G, αλλά αυτό δεν μπορεί βέβαια να γίνεται κάθε φορά, ούτε μειώνει σε τίποτα ακόμα μια πολύ καλή εμφάνιση ενός εξαίρετου μουσικού.



                                                                     Ηλίας Μεταλλινός