THE GREAT GIG “ A tribute concert to Pink Floyd” 25/5/2012 MYLOS CLUB

                                       THE GREAT GIG   “ A tribute concert to Pink Floyd”

                                                                                                               25/5/2012 MYLOS CLUB

Πρώτη δημοσίευση στο site του rockarolla στις 30/5/2012 :http://www.rockarolla.eu/reports/live-reports/910--the-great-gig-a-tribute-concert-to-pink-floyd-2552012-mylos-club

Δεν είναι η πρώτη φορά που παρακολουθώ μια εμφάνιση των The Great Gig. Ένα συγκρότημα που δημιουργήθηκε με μοναδικό σκοπό την ερμηνεία τραγουδιών των Pink  Floyd επί σκηνής. Συμπεριλαμβάνοντας κατά την διάρκεια της εμφάνισής τους οπτικό show με βιντεοπροβολή στο βάθος της σκηνής αντίστοιχων θεμάτων με αυτά των Pink Floyd αλλά και μέρος αυτών. Σταδιακά στις εμφανίσεις τους (και σε παλαιότερες εμφανίσεις τους ) έχουν καλύψει το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας  των  Pink  Floyd δοσμένο με εκπληκτικό τρόπο στη σκηνή, δίνοντας σημασία στην λεπτομέρεια.

Ο θαμώνας στο τέλος κάθε συναυλίας των φεύγει με την αίσθηση ότι έχει ζήσει μέρος της μουσικής των θρυλικών  Pink Floyd. Για να ερμηνεύσεις και όχι μόνο να διασκευάσεις τραγούδια των ώστε να αποδοθούν στη σκηνή νότα προς νότα όπως έχουν ερμηνευτεί από τους ίδιους, θέλει πραγματικά πολύ δουλειά αλλά και μεγάλο σεβασμό. Το παραμικρό εμφανές μουσικό λάθος, ίσως θα οδηγούσε σε μια αποτυχία της συναυλίας, αλλά και όλου του συγκροτήματος. Οι The Great Gig  το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό, και φρόντισαν για ακόμα μια φορά να μας χαρίσουν μία  αψεγάδιαστη οπτικοακουστική βραδιά, παρουσιάζοντας επικές δημιουργίες των τεράστιων Pink Floyd.

Η εμφάνισή τους χωρίστηκε σε δυο μέρη.

Στο πρώτο μέρος ακούσαμε τα τραγούδια : Shine on you crazy diamond, Have a cigar, Breath, Time, Young  lust, Hey you, On the turning away.

Ενώ στο δεύτερο μέρος ακούστηκαν τα  : In the flesh, The thin ice, The wall part1 & part2, το έπος Echoes, Money, Wish you were here, Us and theme και η βραδιά έκλεισε με τον κλασσικό επίλογο συναυλιών των  Pink Floyd  το Comfortably numb…

Το να αναφερθώ ξεχωριστά για το κάθε μέλος της μπάντας δεν θα αποσκοπούσε σε τίποτα αφού η δουλειά είναι συλλογική και σε συγκροτήματα που έχουν δημιουργηθεί για ένα συγκεκριμένο σκοπό, μετράει το αποτέλεσμα. Εξαιρετική συμβολή πάνω σε μια παρουσίαση τραγουδιών των  Pink Floyd  αποτελεί το οπτικό μέρος και θεωρώ ότι και η δουλειά που έγινε και σε αυτόν τον τομέα ήταν υπέροχη.

Θεωρώ ότι οι Great Gig είναι ο ορισμός της tribute band και πιστεύω ότι είναι μια από τις καλύτερες (αν όχι η καλύτερη) Pink Floyd  tribute band στην Ευρώπη.

Για σας λοιπόν τους αναγνώστες των παραπάνω σειρών που αγαπάτε την μουσική των Pink Floyd  και δεν έχετε παρακολουθήσει κάποια εμφάνιση των The Great Gig, σας το προτείνω ανεπιφύλακτα, θέτοντάς το ψηλά στη λίστα προτεραιοτήτων  και των επόμενων event εξόδων σας.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΩΝ "THE GREAT GIG"
                        ΣΤΙΣ 18/6/2011 ΣΤΗ ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ ΤΟΥ  ΜΥΛΟΥ

                                                                    Ηλίας Μεταλλινός

OZRIC TENTACLES LIVE IN THESSALONIKI 16/5/2012 MYLOS CLUB

OZRIC TENTACLES       LIVE IN THESSALONIKI

                                                     16/5/2012     MYLOS CLUB

Πρώτη δημοσίευση  στο site του rockarolla στις 20/5/2012 : http://www.rockarolla.eu/reports/live-reports/902-ozric-tentacles-live-in-thessaloniki-1652012-mylos-club

  Να αρχίσω να μετρώ τις φορές που έχουν έρθει οι Ozric Tentacles, στην Θεσσαλονίκη, θα ήταν μάταιο.

  Με συγκρατημένο ενθουσιασμό πήγα στο χώρο του club στον Μύλο για να δω μια από τις αγαπημένες μου μπάντες, που στη Θεσσαλονίκη, τους έχω δει σχεδόν όσες φορές έχουν έρθει, ακόμα από την πρώτη τους εμφάνιση στο Nani Nani. Παρακολουθώντας όλη την πορεία τους αλλά και όλες τις αλλαγές στη σύνθεσή τους, που σταδιακά με το πέρασμα του χρόνου έγιναν. Όπως επίσης και την κορυφαία εμφάνισή  τους, (επίσης στον ίδιο χώρο), όταν στην σύνθεσή τους ήταν τότε ο Zia( μπάσο) ο Jon (φλάουτο) και  ο  Seaweed (πλήκτρα-sampler).

 

  Από εκεί και μετά οι εξελίξεις, σκηνικά και αριθμητικά όσον αφορά τα μέλη αλλά και την συνολική εμφάνιση του γκρουπ ήταν καταλυτικές. Με την προσχώρηση στο συγκρότημα της γυναίκας του Ed, Brandi (στα πλήκτρα τότε), και την αποχώρηση του Seaweed, αλλά και την επόμενη χρονιά την αποχώρηση του Jon, άλλαξαν αρκετά (κυρίως στον ήχο τους)και η επόμενη φορά που τους είδα ,δεν μπορώ να πω ότι ήταν και από τις καλύτερες τους. (Εδώ έρχεται και ο συγκρατημένος ενθουσιασμός για το τι πρόκειται να δούμε).

  Δεν θα με παραξένευε  βέβαια αν και από Ozric Tentacles, άλλαζαν το όνομά τους σε Wynne Family ή κάτι αντίστοιχο, αφού πλέον οι Ozric έχουν γίνει οικογενειακή υπόθεση. Με τους Ed Wynne (κιθάρα – πλήκτρα), Brandi Wynne (μπάσο), και τον γιό  τους Silas Wynne (keyboards- samplers), και με μόνο εξωοικογενικό μέλος τον drummer  Olie Seagle

  Μέρα Τετάρτη, δύσκολη μέρα για συναυλία σε περίοδο οικονομικής κρίσης, και η προσέλευση του κόσμου αποθαρρυντική.

  Τη συναυλία άνοιξαν  οι Electro Vampires που ομολογουμένως εξεπλάγην ευχάριστα αφού είχα πολύ καιρό να δώ ζωντανά συγκρότημα του συγκεκριμένου μουσικού ύφους. Μουσικά βεβαία δεν υπήρχαν και πολλές ομοιότητες με τους  Ozric, ο αφού τα δυο συγκροτήματα ακoλουθούν διαφορετικές μουσικές διαδρομές. (Όχι βέβαια ότι μας ενόχλησε καθόλου).

 

Οι μαυροφορεμένοι Electro Vampires με επιβλητική παρουσία αλλά και με σκοτεινούς ήχους, μας μετέφεραν στην μετάpunk αλλά και στην προgothic εποχή. Παραπέμποντας σε μεγάλο βαθμό στους τεράστιους Bauhaus του 1980-81 και στις In the Flat Field και Mask δουλειές τους. Με βίντεο προβολή gothic εικόνων στο βάθος της σκηνής και με αμυδρό φωτισμό που οριακά  αποκάλυπτε τις αργοκίνητες σιλουέτες των μελών τις μπάντας, διατηρούσαν το μυστήριο και του μαύρου πέπλου ατμόσφαιρα, που  η μουσική τους επέβαλε για μια άψογη εμφάνιση.

       11:20

  Ώρα λοιπόν για μια ακόμα εμφάνιση των Ozric στην πόλη μας. .

  Τα αρκετά προβλήματα ήχου πού παρουσιάστηκαν στην αρχή δεν στάθηκαν ικανά να αποτρέψουν την διάθεση της μπάντας για διεξαγωγή ενός υπέροχου σόου. Η Brandi πάντα χαμογελαστή στο μπάσο άλλα και σε ρόλο front woman ήταν το “ εξώφυλλο” της σκηνικής παρουσίας των νέων Ozric Tentacles. Ο          κινητήριος μοχλός βέβαια αλλά και ο ηλεκτρονικός πλοηγός και καθοδηγητής του διαστημοπλοίου των Ozric παρέμεινε ο Ed, με αθόρυβο βοηθό  τον γιο του  Silas στα keyboards και στους space ήχους των Ozric.

  Αλλά η μεγάλη δύναμη της λειτουργίας αυτού του διαστημικού λεωφορείου  αποδείχθηκε ο drummer  Olie Seagle, ο οποίος πραγματικά ήταν το απαραίτητο εργαλείο για μια απίστευτη διαστημική πτήση. Μετρημένος  και σταθερότατος ήταν ένα καλοκουρδισμένο γρανάζι, που  πότε αύξανε την ταχύτητα του αστρόπλοιου, πότε διατηρούσε με σταθερό βηματισμό την πλοήγησή του και πότε εκτόξευε τη διαστημική αυτή μπάντα σε άλλους γαλαξίες με εκπληκτικά εναλλάξιμα τέμπο. Σημαντικότατη συμβολή σ` αυτό το μαγευτικό space trip, το οπτικό show, (απαραίτητο συστατικό συνταγής σε μια συναυλία των Ozric).

  Βιντεοπροβολές από ψυχεδελικές εικόνες και καλειδοσκόπια που περιστρέφονται ασταμάτητα, αλλά και ο καπνός που στα φρενήρη σημεία των μουσικών θεμάτων γέμιζε την σκηνή και  σε συνδυασμό με τον πολύ γρήγορα εναλλάξιμο πολύχρωμο φωτισμό, έκανε τους μουσικούς να μοιάζουν εξωπραγματικές φιγούρες, από έναν άλλο μυστηριώδη γαλαξία.

  Οι ηλεκτρισμένες νότες, έπεφταν από τον σκοτεινό ουρανό στην επιφάνεια της ομιχλώδους μαύρης λίμνης παφλάζοντας, δημιουργώντας δεκάδες αστραφτερές σταγόνες. Αέρινες γυναικείες μορφές με αραχνοΰφαντα λευκά πέπλα γεννιούνται  από την επιφάνειά της, και επιδίδονται σε έναν μαγικό χορό με τις νύμφες του νερού, που σχηματίζονται από την λαμπερή ομίχλη.

  Περιφερόμαστε στον χώρο των παραισθήσεων που η μουσική των Ozric Tentacles ,σε συνδυασμό με το οπτικό σόου  μπορούν να σε παρασύρουν.

  Το αστρόπολοιο των Ozric αν και άργησε να ξεκινήσει, μας ταξίδεψε για περισσότερο από δυόμιση ώρες στους άγνωστους μουσικούς ψυχεδελικούς πλανήτες, χαρίζοντάς μας απλόχερα ακόμα μια φορά ένα αξέχαστο space trip. Διαλύοντας κάθε μου αμφιβολία για το μέλον του συγκροτήματος, θεωρώ ότι  ήταν μια από τις καλύτερες εμφανίσεις τους στην πόλη μας. Και γνωρίζοντας ότι η Ελλάδα είναι από τους αγαπημένους τους προορισμούς, περιμένω σύντομα την επόμενη εμφάνιση τους στην πόλη μας.

                                                                           Ηλίας Μεταλλινός

VINNIE MOORE 28/11 2011 THESSALONIKI MYLOS CLUB

    VINNIE MOORE   28/11 2011 THESSALONIKI MYLOS CLUB

        Πρώτη δημοσίευση στο site rockarolla.eu στις   2/12/2011  http://www.rockarolla.eu/reports/live-reports/732-vinnie-moore-2811-2011-mylos                                                                

Για 3^η φορά υποδεχθήκαμε ένα από τα “δυνατότερα” ονόματα στο χώρο του κιθαριστικού ροκ τον Vinnie Moore. Ο χώρος του club αριθμούσε περί τους 150-180 θεατές.

Τη συναυλία άνοιξε ο Άνθιμος Μάντι (που πρόσφατα κυκλοφόρησε το 2^ο προσωπικό του instrumental άλμπουμ). Ένα από τα ανερχόμενα κιθαριστικά ταλέντα της Θεσσαλονίκης, που πριν από λίγο καιρό είχε ανοίξει και τη συναυλία του Paul Gilbert.

Πλαισιωμένος με δύο από τους καλύτερους μουσικούς της Θεσσαλονίκης, τον Κώστα Δομενικιώτη στο μπάσο και τον Αντρέα Παραμπονιάρη στα πλήκτρα, έπαιξε συνθέσεις δικές του από τις δυο δουλειές του άψογες σε σύνθεση και εκτέλεση. (Σημ. για τους φίλους των guitars heroes τα δύο προσωπικά του  άλμπουμ αποτελούν ένα must απόκτημα). Τα πρώτα αυτά 45 λεπτά του Άνθιμου ήταν η ιδανικότερη εισαγωγή, για το κυρίως θέμα που ερχόταν σε λίγο…

Για τον Vinnie Moore τα περισσότερα πράγματα όσον αφορά την ιστορία του στον ρόκ χώρο είναι γνωστά. Έναν από τους guitars heroes της φουρνιάς το `80 που ξεπετάχτηκε  μαζί με πολλούς άλλους γνωστούς κιθαρίστες, όπως Marty Friedman, Jason Becker, Tony Macalpine, Joe Tafolla, κλπ. Ήδη μέλος των UFO και συνεργασίες με μεγάλα ονόματα συμπεριλαμβανομένου και του τεράστιου Alice Cooper. Συν τοις άλλοις έχει δημιουργήσει την δική του μπάντα, αποτελούμενη από πιτσιρικάδες ταλαντούχους μουσικούς, (κάτι αντίστοιχο έχει κάνει και ο Marty Friedman), και περιοδεύει σε όλη την Ευρώπη. Έτσι για να γεμίζει τα κενά της περιοδείας των UFO, και των ηχογραφήσεων.

Λιτός και απλός επί σκηνής, ξεδίπλωσε το τεράστιο ταλέντο του για μιάμιση ώρα στο club του μύλου, παίζοντας μουσικά θέματα από τις πρώτες του ηχογραφήσεις “time odyssey” και “mind`s eye”, μέχρι την τελευταία του  “to the core”.

Εκτός όμως αυτών έπαιξε γνωστά τραγούδια όπως τα Spanish Castle Magic( Jimi Hendrix), While My Guitar Gently Weeps (George Harrison), Rock me Baby (Robin Trower), και μια εκπληκτική διασκευή του Foxy Lady. Επίσης εντύπωση έκανε το solo του πιτσιρικά drummer.

Κατά τη διάρκεια της συναυλίας υπήρξαν ορισμένα τεχνικά προβλήματα από αυτά που συνήθως παρουσιάζονται στα live, αλλά φυσικά δεν ήταν λόγος να πτοήσουν ένα κιθαρίστα της κλάσης του Vinnie Moore. Αντίθετα μάλιστα του έδωσαν πάτημα για κιθαριστική “φλυαρία”, γεμίζοντας τον χρόνο (που χρειαζόταν ο τεχνικός του club για την αποκατάσταση του προβλήματος), κυρίως με blues ρυθμούς.

Αυτό που ίσως μας έλειψε σε σύγκριση με την προηγούμενη εμφάνισή του στην πόλη μας, ήταν το τζαμάρισμα με τον Gus G, αλλά αυτό δεν μπορεί βέβαια να γίνεται κάθε φορά, ούτε μειώνει σε τίποτα ακόμα μια πολύ καλή εμφάνιση ενός εξαίρετου μουσικού.

                                                                     Ηλίας Μεταλλινός

                                                                                                                          

JOHN JEFF TOUCH 9/6/2011 ΜΥΛΟΣ CLUB

JOHN JEFF TOUCH    9/6/2011  ΜΥΛΟΣ CLUB

       Πρώτη δημοσίευση στο site rockarolla.eu στις 11/6/2011  http://www.rockarolla.eu/reports/live-reports/600-john-jeff-touch-962011-club-

Τον  John Jeff Touch τον γνωρίζω αρκετά χρόνια πριν από τις εξέχουσες συνεργασίες που είχε κάνει με τους  Deep Purple, τους S.I.N., και τους Vision του  Lars Eric Mattson.

Ήταν λοιπόν μια ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια συναυλία ενός εξαίρετου τραγουδιστή που η δουλειά του και η όλη του πορεία βασίζεται σε σταθερά και αξιόλογα βήματα, προσεγμένα  μέχρι την τελευταία  λεπτομέρεια.

Την συναυλία άνοιξαν δύο νέες αξιόλογες μπάντες, οι  Great Eastern που σε πολλά σημεία μου θύμισαν  Perl Jam, και οι αρκετά δυνατότεροι Rocket Surgery με δικά τους κομματια, αλλά και γνωστές pop-rock-alternative επιτυχίες.

Λίγο πρίν τις 12 o John Jeff Touch εμφανίστηκε στη σκηνή ξεκινώντας με το τραγούδι  sometimes και, πραγματικά καθήλωσε το κοινό με τις φωνητικές του δυνατότητες.(Η καθυστέρηση στην έναρξη οφείλεται σε σημαντικά προβλήματα φωτισμού που παρουσιάστηκαν πριν την είσοδο του John στη σκηνή).

Αυτό ήταν μόνο το ξεκίνημα. Αμέσως καταλαβαίνεις πως έχεις να κάνεις με μια μοναδική φωνή, ένα τραγουδιστή που μπορεί να ερμηνεύσει οποιοδήποτε τραγούδι. (Σημ. η μεγάλη έκταση της φωνής του, ξεπερνά τις 4 οκτάβες ).Και δεν είναι τυχαίο βέβαια ότι έχει αποσπάσει τα πρώτα βραβεία σε τρεις διεθνής διαγωνισμούς τραγουδιού στο Εξωτερικό.
Ερμήνευσε τραγούδια δικά του , αλλά και γνωστά τραγούδια  διασκευασμένα με τέτοιο τρόπο που θα τα ζήλευαν και οι δημιουργοί τους. Με πιο χαρακτηριστικό το Roxanne των Police, και την απίστευτη εκτέλεση του Wide awake των Audioslave.

Ενδεικτικά το set list περιλάμβανε :

1.       Intro-Sometimes- Can`t live without you

2.       Message

3.       Loving you

4.       I want to break free

5.       Like a stone

6.       Solo Vangelis – Give in to me

7.       Spirit

8.       We feel

9.       Crazy

10.   Solo Alex- Another one bust the dust

11.   What I ve done- moments  (acoustic)

12.   Roxanne

13.   Lone song

14.   Billie jean

15.   Wide awake

16.   Dreams

Σίγουρα πάντως δεν είναι πολλοί οι τραγουδιστές που θα τολμούσαν να ερμηνεύσουν τραγούδια που τα γνωρίσαμε από τον τεράστιο Freddie Mercury.

Οι μουσικοί που τον συνόδευαν, ήταν άψογοι .

Μια καλοκουρδισμένη  μηχανή, που ακούραστα σε ξεναγούσε σε jazz , funky, και rock, ρυθμούς, με αρκετές “μουσικές  εξάρσεις” από πλευράς  μουσικών.

Ιδιαίτερη εντύπωση έκανε ο εκπληκτικός νεαρός κιθαρίστας Βαγγέλης Μπακογιάννης, και πιστεύω πως είναι ένα νέο ανερχόμενο ταλέντο, ενώ την μπάντα συμπλήρωναν οι : Φίλιππος Κωσταβέλης στα πλήκτρα, Άλεξ Ξανθόπουλος στο μπάσσο, και ο John Rimarev στα τύμπανα.

Ο John Jeff  ήδη βρίσκεται  λίγο πριν την ολοκλήρωση του δεύτερου solo album,( πρώτο ήταν αυτό με τον τίτλο “First Touch”), που θα τιτλοφορείται “ Warnings”.

Ήταν πραγματικά ένα όμορφο βράδυ, αντάξιο των μουσικών προσδοκιών του κοινού, και σας προτείνουμε σίγουρα την επόμενη φορά που θα δείτε το όνομα John Jeff σε κάποιο event να μην το χάσετε……

                                                                  

                                                                          Ηλίας Μεταλλινός.

                                                           

ARTHUR BROWN LIVE IN THESSALONIKI 10/3/2012 MYLOS CLUB

                ARTHUR BROWN LIVE IN THESSALONIKI 

                                                                                     10/3/2012 MYLOS CLUB

  Η ανακοίνωση για συναυλία του Arthur Brown στην πόλη μας, αποτελεί μια πρόσκληση-πρόκληση και σίγουρα κανείς ροκ φαν δεν μένει ασυγκίνητος.

  Οι πόρτες άνοιξαν κανονικά όπως είχε ανακοινωθεί στις 21.00, η προσέλευση όμως του κόσμου δεν μπορώ να πω ότι ήταν και τόσο ενθαρρυντική. Στον συναυλιακό χώρο ο Arthur Brown και η μπάντα του  έφτασε περίπου στις 10.00. Παρόλα αυτά και ενώ η προσέλευση του κόσμου συνεχιζόταν, η ώρα πήγε 11.20 και καμιά ακόμα κίνηση δεν παρατηρούσαμε για την έναρξη της συναυλίας. Στο τέλος βεβαία καταλάβαμε ότι για την παρουσίαση ενός τέτοιου σόου  απαιτείται αρκετός χρόνος προετοιμασίας.

 11.30 η μπάντα επιτέλους ανεβαίνει στη σκηνή, με αργό βηματισμό καθοδηγούμενη απ τον ρυθμό των τυμπάνων. Εντυπωσιακή και επιβλητική είσοδος σαν τρέιλερ από ταινία τρόμου. Τα πρόσωπα των μουσικών είναι καλυμμένα με ραμφόμορφες μάσκες… και ο “χορός” αρχίζει. Ο Arthur Brown σε ρόλο ιερέα μυσταγωγικής τελετής με ραμφόμορφη μάσκα και μαύρο μανδύα ξεκινά το τραγούδι. Μου θυμίζει το απόσπασμα Masket Ball από την ταινία Eyes Wide Shut του Stanley Kubrick.

  Καλώς ήρθατε στον τρελό κόσμο του Arthur Brown.

  Οι ραμφόμορφες μάσκες βγαίνουν μετά από το πρώτο τραγούδι και οι μουσικοί καθώς και ο Brown εμφανίζουν τα βαμμένα πρόσωπά τους.

  Ο ρυθμός είναι εκπληκτικός. Το στιβαρό δέσιμο των drums (Samuel Walker) με το μπάσο (Jim Mortimore), σε συνδυασμό με τα πλήκτρα και αυτό το  γεμάτο πάθος παίξιμο, μας δημιουργεί μια απίστευτη αίσθηση και  μας μεταφέρει μουσικά πίσω στην δεκαετία του 60. Η ερμηνεία του Brown εκπληκτική. Η φωνή του παρέμεινε αναλλοίωτη στον χρόνο. Ομολογώ ότι δεν περίμενα τόσο άψογη ερμηνεία των τραγουδιών, δεδομένου ότι ο Brown διανύει ήδη την 7^η δεκαετία ζωής του.

 Η μικρόσωμη χορεύτρια (Angel Fallon) ασταμάτητη λικνίζεται επί σκηνής σαν αερικό. Οι αμφιέσεις της εναλλάσσονται σε κάθε τραγούδι ανάλογα με τις απαιτήσεις του. Από δαιμονική φιγούρα μεταμορφώνεται σε άγγελο και από ισπανίδα χορεύτρια, σε βενετσιάνικη φιγούρα με τεράστια ανοιγμένα χρυσά φτερά. Αλλά και ο Brown δεν πάει πίσω. Ακολουθεί την ίδια μεταλλακτική, εμφανισιακή συνταγή.

 Αριστερά και δεξιά της σκηνής η Nina Gromniak (κιθάρα) και η Lucie Rejchrtoba (πλήκτρα), πλαισιώνουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό το μουσικό πανδαιμόνιο. Ιδιαίτερα η Lucie, βρισκόταν σε ένα διαρκή θεατρικό και μουσικό διαπληκτισμό με τον υπέροχο Arthur Brown.

Ολοκληρώνοντας μια ώρα περίπου επί σκηνής , ήρθε η μεγάλη στιγμή. Αυτή για την οποία ο  Arthur Brown εδώ και χρόνια έχει ονομαστεί σε “God of hellfire”. Ένα τεράστιο χρυσό μπολ με βηματισμό ιεροτελεστίας παρουσιάζεται   από τους αυλικούς και τοποθετείται στο κεφάλι του Brown. Η χρυσή νεράιδα με βενετσιάνικη μάσκα και τεράστια χρυσά φτερά χορεύει ολόγυρα. Στο μπολ αναβει φωτιά…  I am the God of Hellfire…

Η απόλυτη στιγμή του live…

Αυτός είναι ο τρελός κόσμος του Arthur Brown βγαλμένος από την ψυχή των `60s και δοσμένος με τον καλύτερο τρόπο πενήντα περίπου χρόνια μετά…

Το encore της συναυλίας ενσωματώθηκε στο κύριο μέρος, αφού για τα 4 τελευταία τραγούδια (που κανονικά ήταν το encore) η μπάντα δεν αποχώρησε από τη σκηνή. (Όχι βέβαια ότι μας ένοιαξε και πολύ).

Δεν θα παρέλειπα σίγουρα να αναφέρω τις τέλειες ερμηνείες των τραγουδιών “i put a spell on you” και  “ dont let me be misunderstood”, καθώς και τη στιγμή που κατέβηκε  από τη σκηνή και συνέχισε το τραγούδι μέσα στον κόσμο.

Μετά το τέλος της συναυλίας ο Brown βγήκε, συνομίλησε με το κοινό και απάντησε  με χαμόγελο σε κάθε ερώτηση του κόσμου που παρέμεινε στο χώρο του club για να ανταλλάξει έστω και μια χειραψία  μ` αυτόν τον ροκ θρύλο .

Ήταν ένα αξέχαστο βράδυ. Από αυτά που για αρκετά χρόνια μετά θα συζητιέται στα συναυλιακά πηγαδάκια. Θα θέλαμε επίσης, να μέναμε πού περισσότερο στον τρελό αυτόν κόσμο του Arthur Brown, μιας και θεωρώ ότι είναι πιο αυθεντικός, πιο μαγικός και πιο ειλικρινής.

                                                                     Ηλίας Μεταλλινός