KWOON- MOGWAI ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 20/01 2012 BLOCK33

                                  KWOON- MOGWAI       ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
                                                                     ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  20/01 2012   BLOCK33
  
 Πρώτη δημοσίευση στο site του rockarolla.eu στις http://www.rockarolla.eu/reports/live-reports/776-mogwai-live

 Δύο ατμοσφαιρικά συγκροτήματα στο BLOCK33 είναι πάντα μία διπλή πρόκληση για ένα πολλά υποσχόμενο συναυλιακό βράδυ.
    Από τις 20.30 άνοιξαν οι πόρτες και η προσέλευση του κόσμου ήταν συνεχώς αυξανόμενη ενώ έως τις 10.30 που εμφανιζόταν οι MOGWAI ο χώρος ήταν γεμάτος.
  

 Στις 21.05 και για τα επόμενα 60 λεπτά οι KWOON επί σκηνής. (μια μπάντα που επιλεκτικά είχα ακούσει τραγούδια της χωρίς να έχω ασχοληθεί ποτέ ιδιαίτερα μαζί της).
    Πραγματικά εντυπωσιάζομαι. Είναι καταπληκτικοί. Λιτοί και περιεκτικοί στη μουσική τους. Μουσικά θέματα που ξεκινούν από βελούδινες μελωδίες, και καταλήγουν με βαθμιαία “μουσική επιδείνωση” σε ηλεκτρικό παροξυσμό.
     Τρείς κιθάρες που καθοδηγούν τη μουσική ρότα της μπάντας, τα τύμπανα που μετατρέπουν μελωδικές στιγμές σε εκρήξεις  συναισθημάτων και η φωνή του τραγουδιστή σχεδόν ψιθυριστή να επιπλέει στο μουσικό αυτό ηχόχρωμα.
     Ένα συγκρότημα πολλά υποσχόμενο, με έναν ιδιαίτερο δικό του ήχο που άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Πιστεύω ότι έχει να δώσει πολλά στη συνέχεια της μουσικής και δισκογραφικής τους πορείας.
     Μέχρι εδώ όλα τέλεια. Έχουμε το καλύτερο ξεκίνημα για ένα συναυλιακό βράδυ. Ήδη είναι 22:10 και έχουμε περίπου 30 λεπτά κενό έως ότου ετοιμαστεί η σκηνή για τους MOGWAI.
    
  Δεν ξέρω ποιος, που, & πως έκανε την μουσική επιλογή για το κενό μεσοδιάστημα της αλλαγής των συγκροτημάτων, αλλά κυριολεκτικά μας έσπασε τα νεύρα. Συνονθύλευμα ακατέργαστων ήχων, ηλεκτρονικών κούφιων κρουστών, με παρεμβάσεις από μεταλλικά ξυσίματα, & ακαταλαβίστικους ήχους που θύμιζαν πιο πολύ αποκωδικοποίηση συνομιλίας με εξωγήινους παρά με μουσική. Τα νεύρα μας  τσίτα. Μετά από δυο φορές που βγήκα έξω για να ψιλοσυνέλθω, ήδη πήγε  22:40. το μαρτύριο μας ευτυχώς τέλειωσε και επιτέλους οι  MOGWAI επί σκηνής.
     Όλοι  περιμέναμε να δούμε μια μπάντα που γνωρίζουμε τη μουσική τους χρόνια και νοερά ταξιδεύουμε μαζί της. Είναι πραγματικό δέλεαρ ήχου για τον κάθε ακροατή.     Και  ειδικά αν συνδυαστεί με το κατάλληλο light show, μπορεί να “ταξιδέψει” τον κάθε θαμώνα σε άλλη διάσταση.
    

 Παρόλα  αυτά η συναυλία βρισκόταν σε εξέλιξη αλλά χωρίς κάτι το ιδιαίτερο όσον αφορά το light show. Στατική μπάντα επί σκηνής έναν μπασίστα που έδινε την εντύπωση ότι έκανε αγγαρεία, και με 2 κινούμενοι προβολείς που φώτιζαν σταδιακά το κοινό, ήταν το όλο περιτύλιγμα του οπτικού σόου του πακέτου των MOGWAI.
    
 Μια καθαρά instrumental μπάντα  με ατμοσφαιρικό ήχο, θεωρώ ότι από τα must για την προώθηση της δουλειάς της  (τουλάχιστον στις ζωντανές εμφανίσεις της) είναι τα  light shows και οι  optical illusions.
     

 Στο σημείο αυτό λοιπόν  οι MOGWAI ήταν στο χειρότερο επίπεδο. Παρ` όλα αυτά έχοντας την καλή  διάθεση που μου είχαν δημιουργήσει οι KWOON έκλεινα τα μάτια και ταξίδευα με την υπέροχη μουσική των σκοτσέζων.
     

Δεν ξέρω αν έφταιγε ο χώρος ,η διάθεση του γκρουπ η τσιγκουνιά των σκοτσέζων. Ούτε και θα το ψάξω παραπάνω. Απλά υπήρξε μια ζυγαριά που στο ζενίθ της πλάστιγγας ήταν η μουσική των MOGWAI, και στο ναδίρ το οπτικό μέρος.
      Κάπως έτσι φτάσαμε και στο encore το oποίο μας έκρυβε ακόμα ένα μειονέκτημα κατά  τη γνώμη μου. Οι MOGWAI εγκαταλείποντας τη σκηνή και μέχρι την επανεμφάνιση τους για το encore άφησαν ανοιχτούς τους ενισχυτές για 5 περίπου λεπτά σε πλήρη παραμόρφωση, τρυπώντας μας και τα μυαλά και τα αυτιά. Και δεν θεωρώ βεβαία την συγκεκριμένη ηχορύπανση ούτε τέχνη ούτε φαντασία ούτε μουσική ή όπως αλλιώς θα θέλατε να το πείτε.
      
Χωρίς κάτι άλλο ιδιαίτερο κύλισε και το encore  φτάνοντας στο τέλος της συναυλίας.
      Δεν μπορώ να πω ότι έμεινα ευχαριστημένος από την εμφάνιση των MOGWAI.
     Περίμενα πολύ περισσότερα από μια μπάντα μεγάλων μουσικών δυνατοτήτων, και σίγουρα θα πρέπει να δώσουν μεγάλη σημασία στο πακέτο παρουσίασης των εμφανίσεων τους. Και αυτό,  γιατί  το συγκεκριμένο τουλάχιστον live, αδίκησε κατά πολύ  την καταπληκτική μουσική τους.



                                                       

                                                                   

  Ηλίας Μεταλλινός

OPETH – LIVE IN THESSALONIKI 3/3/2012

             OPETH – LIVE IN THESSALONIKI 

                                                       3/3/2012      BLOCK 33

  Είμαστε  οι  Opeth..  Είμαστε από τη Σουηδία…  Το ρολόι  δείχνει  21.45… Αυτά είναι τα λόγια του Michael  Akerfeldt  του frontman των  Opeth.

  Στα 15 λεπτά που προηγήθηκαν ακούστηκαν δύο τραγούδια (Devil`s orchard & I feel the dark ), από την τελευταία τους δουλειά  Heritage, που έμελε να είναι το ξεκίνημα της συναυλίας. Ο χώρος του block33 γεμάτος. Οι φαν της μπάντας  πιστοί. Όσες φορές και να έρθουν οι Opeth στην Ελλάδα ο συναυλιακός  χώρος πάντα θα γεμίζει…

  Θα μπορούσε βεβαία  να λέγονται  και Michael  Akerfeldt`s band, μιας και ο Michael αποδεικνύεται  ένας εξαίρετος frontman. Παρουσιάζει τα πιο δυνατά τραγούδια με τον πιο ήρεμο τρόπο έχοντας  μια τέλεια επικοινωνία με το κοινό. Μας  εξηγεί και την ιστορία για το πώς γράφτηκε το κάθε τραγούδι. Χαρίζει το τραγούδι  “Slither”(και επαναλαμβάνει τρις την προφορά του), στον Ronnie James Dio αγαπημένο καλλιτέχνη του μπασίστα Martin Mentez ( και όχι μόνο), όπως μας λέει. 

  Όμορφη ατμόσφαιρα…

  Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας Fredrik Åkesson (κιθάρα φωνή), Martin Axenrot(τύμπανα) και Joakim Svalberg (πλήκτρα), πλαισιώνουν άψογα την σκηνική παρουσία των Opeth.

  Σε πολλά σημεία το live μου θυμίζει Porcupine Tree. Και είναι λογικό, αφού ο  Michael  Akerfeldt  είναι επηρεασμένος κατά πολύ από τον Steve Wilson…

  Από το ατμοσφαιρικό Space trip στην εναλλαγή του καταιγιστικού head banging.  Η μουσική των  Opeth ζωντανεύει μπροστά σου ένα λουλούδι με πολλά διαφορετικά ηχητικά άνθη που προέρχονται από διάφορα ειδή της ροκ. Ομοιόμορφα δεμένα μεταξύ τους σχηματίζουν ένα στιβαρό κορμό μουσικής, κάτι σαν το εξώφυλλο της τελευταίας δουλειάς τους και είναι αυτό που τους διαφοροποιεί από άλλες μπάντες του είδους.

  Το κοινό συμμετέχει σε όλα. Ο Michael βέβαια  σε κάθε τραγούδι δεν σταματά να μιλά στο κοινό ,  …να μιλά με το κοινό. Μας είπε για την αγάπη του για την ελληνική ροκ, για τους  Socrates την εποχή του “Phos” με Βαγγέλη Παπαθανασίου  (που είναι και από τους αγαπημένους του), για τον Ντέμη Ρούσο και τους Aphrodite’s Child, και για τους επηρεασμούς του από την ελληνική ροκ μουσική.

  Και εδώ που τα λέμε και εμφανισιακά μου θυμίζει καλλιτέχνες που προέρχονται από την δεκαετία του 70. Frank Marino, Grand Funk, Hawkwind, κλπ. … το μουστάκι βλέπετε παραπέμπει σε άλλη εποχή.

  Φτάνοντας λοιπόν στον επίλογο, ήδη έχει περάσει μια ώρα και είκοσι λεπτά. Το ημίωρο encore ξεκίνησε με την παρουσίαση των μελών της μπάντας, και περιλάμβανε ένα και μόνο τραγούδι. Το 13λεπτο “Deliverance”.  Τα υπόλοιπα λεπτά κύλισαν με την γνωστή και αγαπημένη πλέον επικοινωνία του  Michael  Akerfeldt  με τον κόσμο. Και αν το δούμε και από μια άλλη οπτική γωνία , δεν ήταν απλά και μόνο μια συναυλία αλλά και μια μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε από σκηνής σε όλο το κοινό που παρευρέθηκε εκεί αυτή τη βραδιά.

  Οι Opeth είναι ένα συγκρότημα με μουσική ιδιαιτερότητα που μπορεί να συνδυάσει την ατμοσφαιρική ροκ μέχρι το death και το black metal.  Και που μπορείς να νιώσεις το κεφάλι σου να ξεκολλά από το σώμα σου από το head banging, ενώ δευτερόλεπτα νωρίτερα επέπλεες στα ήρεμα γαλάζια νερά της ατμοσφαιρικής μουσικής τους.

  Η Ελλάδα πάντως είναι από τους αγαπημένους προορισμούς των  Opeth και σύντομα πιστεύω θα τους ξαναδούμε.

                                                                           

                                                                    Ηλίας Μεταλλινός