POP-ROCK BAND CONTEST WEBART 2012 25/3/2012 ΜΥΛΟΣ CLUB

        POP-ROCK BAND CONTEST WEBART 2012

                                                  25/3/2012    ΜΥΛΟΣ CLUB 

                                                     

 

Το  συγκεκριμένο event  ξεκίνησε 6 μήνες πριν  με τη συμμέτοχη 60 περίπου συγκροτημάτων από όλη την Ελλάδα, με την διοργάνωση της Web Artagency.

 Παρακολουθώντας από τη αρχή όλα τα συγκροτήματα που συμμετείχαν στον διαγωνισμό και ακούγοντας όλα τα τραγούδια που στάλθηκαν για τον διαγωνισμό, διαπίστωσα ότι υπάρχουν πραγματικά αξιολογότατες μπάντες από όλα τα είδη της ροκ που απλά θέλουν το έναυσμα, για να προχωρήσουν δυναμικά μπροστά.
   Μετά από πολύ δυνατό ανταγωνισμό οι 10 επικρατέστεροι  βρέθηκαν στο  club του μύλου.
 Ο διαγωνισμός ξεκίνησε στις 9μμ και κράτησε περίπου 3 ώρες. Κάθε συγκρότημα έπαιξε 2 τραγούδια, ενώ η βραδιά χωρίστηκε σε δύο μέρη.

Στο πρώτο μέρος εμφανίστηκαν τα συγκροτήματα Displayed, Days Out, The Retrogress ,  και Straw Tone.

Ακολούθησε  η νεαρή τραγουδίστρια Semina ,σε μια 15λεπτη σκηνική παρουσία.

 Στο δεύτερο μέρος  εμφανίστηκαν τα ελληνόφωνα Melodb και Kazoo, και

 οι “μουσικά σκληρότερες” μπάντες , Charisma, Landfill of Dreams και Whispers Circle.
  Ο δυναμισμός  η μελωδια , η δημιουργικότητα και το ταλέντο, ήταν τα βασικά συστατικά της συνταγής. 

Θα ήθελα στήλες ολόκληρες για να αναφερθώ αναλυτικά σε κάθε συγκρότημα, αφού τα μουσικά μονοπάτια των συγκροτημάτων ήταν τόσο διαφορετικά.
Μετά  την ολοκλήρωση της παρουσίασης των συγκροτημάτων, και μέχρι την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας, ανέβηκαν στη σκηνή οι  Great Eastern, σε μια εικοσάλεπτη εμφάνιση και με την παρουσίαση δύο νέων τους τραγουδιών.


Υπήρχε τριμελής κριτική επιτροπή για τον διαγωνισμό, αλλά το 70 % της ψηφοφορίας ανήκε στο κοινό που παρευρέθηκε στο club, καθώς κατά την είσοδό του στον συναυλιακό χώρο, αποκτούσε και ένα καρτελάκι με τα ονόματα των συγκροτημάτων και το δικαίωμα ψήφου σε 2 συγκροτήματα.

Μετά  από τριαντάλεπτη περίπου αναμονή και ενώ  οι Great Eastern ολοκλήρωναν την εμφάνισή τους, ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του διαγωνισμού.
 Στην δεύτερη και τρίτη θέση βρέθηκαν οι ελληνόφωνες μπάντες Kazoo και Melodb αντίστοιχα. 

Την πολυπόθητη πρωτιά κατέκτησε η διμελής μπάντα των   The Retrogress, που εξέπληξε ευχάριστα τους θαμώνες επικεντρώνοντας την προσοχή στις εκπληκτικές δυνατότητες ερμηνείας του κιθαρίστα και τραγουδιστή.
 Δεν θα αναφερθώ στα έπαθλα που κέρδισαν οι 3 πρώτοι , μιας και το ζητούμενο δεν είναι αυτό.

Το σημαντικότερο είναι ότι ο κόσμος γνώρισε είδε επί σκηνής 10 νέες ταλαντούχες μπάντες. Όσοι παρακολούθησαν από την αρχή τον διαγωνισμό θα ανακάλυψαν επίσης τουλάχιστον άλλα 20 συγκροτήματα που θα μπορούσαν να είναι σε έναν τελικό διαγωνισμού, άσχετα αν δεν βρέθηκαν τη συγκεκριμένη μέρα στον τελικό.
Όσοι παρευρέθηκαν  στο Club του Μύλου, ( και ομολογώ ότι η προσέλευση του κόσμου ήταν και ο σημαντικότερος συντελεστής για την πραγματοποίηση του διαγωνισμού), διασκέδασαν, γνώρισαν, ψήφησαν και ανέδειξαν νέα ταλαντούχα συγκροτήματα και μουσικούς.

Επειδή τα ακούσματα ήταν πολύ διαφορετικά, πιστεύω ότι το κοινό πραγματικά ήρθε σε δύσκολη θέση την ώρα της ψηφοφορίας, αφού το κάθε συγκρότημα ήταν πολύ καλό στο είδος του.

Η πρώτη επίσημη δημόσια εκδήλωση της Webart στέφθηκε  με απόλυτη επιτυχία, φροντισμένη μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, με βασικό στόχο την διασκέδαση του κοινού, και την προβολή νέων μουσικών.

Πιστεύω επίσης ότι τέτοιες διοργανώσεις πρέπει να γίνονται πολύ συχνότερα, μιας και υπάρχουν καταπληκτικοί  μουσικοί με  φαντασία και δημιουργικότητα και απλά περιμένουν την δική τους ευκαιρία.

Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού με τα ποσοστά ψηφοφορίας ήταν:
1. The Retrogress : 16,00%
2. Kazoo : 15,83%
3. Melodb : 12,56%
4. Straw Tone :11,70%
5. Charisma : 11,53%
6. Landfill of Dreams : 11,36%
7. Displayed : 9,64%
8. 10 Days Out : 5,85%
9. Whispers Circle : 5,53%

Για όσους απουσίαζαν από το συγκεκριμένο event, ενδεικτικά, μπορούν να τσεκάρουν τους φιναλίστ του διαγωνισμού στο παρακάτω βιντεάκι.

 

                                                                                                              
                                                               Ηλίας Μεταλλινός

                                                                                                      

ARTHUR BROWN LIVE IN THESSALONIKI 10/3/2012 MYLOS CLUB

                ARTHUR BROWN LIVE IN THESSALONIKI 

                                                                                     10/3/2012 MYLOS CLUB

  Η ανακοίνωση για συναυλία του Arthur Brown στην πόλη μας, αποτελεί μια πρόσκληση-πρόκληση και σίγουρα κανείς ροκ φαν δεν μένει ασυγκίνητος.

  Οι πόρτες άνοιξαν κανονικά όπως είχε ανακοινωθεί στις 21.00, η προσέλευση όμως του κόσμου δεν μπορώ να πω ότι ήταν και τόσο ενθαρρυντική. Στον συναυλιακό χώρο ο Arthur Brown και η μπάντα του  έφτασε περίπου στις 10.00. Παρόλα αυτά και ενώ η προσέλευση του κόσμου συνεχιζόταν, η ώρα πήγε 11.20 και καμιά ακόμα κίνηση δεν παρατηρούσαμε για την έναρξη της συναυλίας. Στο τέλος βεβαία καταλάβαμε ότι για την παρουσίαση ενός τέτοιου σόου  απαιτείται αρκετός χρόνος προετοιμασίας.

 11.30 η μπάντα επιτέλους ανεβαίνει στη σκηνή, με αργό βηματισμό καθοδηγούμενη απ τον ρυθμό των τυμπάνων. Εντυπωσιακή και επιβλητική είσοδος σαν τρέιλερ από ταινία τρόμου. Τα πρόσωπα των μουσικών είναι καλυμμένα με ραμφόμορφες μάσκες… και ο “χορός” αρχίζει. Ο Arthur Brown σε ρόλο ιερέα μυσταγωγικής τελετής με ραμφόμορφη μάσκα και μαύρο μανδύα ξεκινά το τραγούδι. Μου θυμίζει το απόσπασμα Masket Ball από την ταινία Eyes Wide Shut του Stanley Kubrick.

  Καλώς ήρθατε στον τρελό κόσμο του Arthur Brown.

  Οι ραμφόμορφες μάσκες βγαίνουν μετά από το πρώτο τραγούδι και οι μουσικοί καθώς και ο Brown εμφανίζουν τα βαμμένα πρόσωπά τους.

  Ο ρυθμός είναι εκπληκτικός. Το στιβαρό δέσιμο των drums (Samuel Walker) με το μπάσο (Jim Mortimore), σε συνδυασμό με τα πλήκτρα και αυτό το  γεμάτο πάθος παίξιμο, μας δημιουργεί μια απίστευτη αίσθηση και  μας μεταφέρει μουσικά πίσω στην δεκαετία του 60. Η ερμηνεία του Brown εκπληκτική. Η φωνή του παρέμεινε αναλλοίωτη στον χρόνο. Ομολογώ ότι δεν περίμενα τόσο άψογη ερμηνεία των τραγουδιών, δεδομένου ότι ο Brown διανύει ήδη την 7^η δεκαετία ζωής του.

 Η μικρόσωμη χορεύτρια (Angel Fallon) ασταμάτητη λικνίζεται επί σκηνής σαν αερικό. Οι αμφιέσεις της εναλλάσσονται σε κάθε τραγούδι ανάλογα με τις απαιτήσεις του. Από δαιμονική φιγούρα μεταμορφώνεται σε άγγελο και από ισπανίδα χορεύτρια, σε βενετσιάνικη φιγούρα με τεράστια ανοιγμένα χρυσά φτερά. Αλλά και ο Brown δεν πάει πίσω. Ακολουθεί την ίδια μεταλλακτική, εμφανισιακή συνταγή.

 Αριστερά και δεξιά της σκηνής η Nina Gromniak (κιθάρα) και η Lucie Rejchrtoba (πλήκτρα), πλαισιώνουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό το μουσικό πανδαιμόνιο. Ιδιαίτερα η Lucie, βρισκόταν σε ένα διαρκή θεατρικό και μουσικό διαπληκτισμό με τον υπέροχο Arthur Brown.

Ολοκληρώνοντας μια ώρα περίπου επί σκηνής , ήρθε η μεγάλη στιγμή. Αυτή για την οποία ο  Arthur Brown εδώ και χρόνια έχει ονομαστεί σε “God of hellfire”. Ένα τεράστιο χρυσό μπολ με βηματισμό ιεροτελεστίας παρουσιάζεται   από τους αυλικούς και τοποθετείται στο κεφάλι του Brown. Η χρυσή νεράιδα με βενετσιάνικη μάσκα και τεράστια χρυσά φτερά χορεύει ολόγυρα. Στο μπολ αναβει φωτιά…  I am the God of Hellfire…

Η απόλυτη στιγμή του live…

Αυτός είναι ο τρελός κόσμος του Arthur Brown βγαλμένος από την ψυχή των `60s και δοσμένος με τον καλύτερο τρόπο πενήντα περίπου χρόνια μετά…

Το encore της συναυλίας ενσωματώθηκε στο κύριο μέρος, αφού για τα 4 τελευταία τραγούδια (που κανονικά ήταν το encore) η μπάντα δεν αποχώρησε από τη σκηνή. (Όχι βέβαια ότι μας ένοιαξε και πολύ).

Δεν θα παρέλειπα σίγουρα να αναφέρω τις τέλειες ερμηνείες των τραγουδιών “i put a spell on you” και  “ dont let me be misunderstood”, καθώς και τη στιγμή που κατέβηκε  από τη σκηνή και συνέχισε το τραγούδι μέσα στον κόσμο.

Μετά το τέλος της συναυλίας ο Brown βγήκε, συνομίλησε με το κοινό και απάντησε  με χαμόγελο σε κάθε ερώτηση του κόσμου που παρέμεινε στο χώρο του club για να ανταλλάξει έστω και μια χειραψία  μ` αυτόν τον ροκ θρύλο .

Ήταν ένα αξέχαστο βράδυ. Από αυτά που για αρκετά χρόνια μετά θα συζητιέται στα συναυλιακά πηγαδάκια. Θα θέλαμε επίσης, να μέναμε πού περισσότερο στον τρελό αυτόν κόσμο του Arthur Brown, μιας και θεωρώ ότι είναι πιο αυθεντικός, πιο μαγικός και πιο ειλικρινής.

                                                                     Ηλίας Μεταλλινός

OPETH – LIVE IN THESSALONIKI 3/3/2012

             OPETH – LIVE IN THESSALONIKI 

                                                       3/3/2012      BLOCK 33

  Είμαστε  οι  Opeth..  Είμαστε από τη Σουηδία…  Το ρολόι  δείχνει  21.45… Αυτά είναι τα λόγια του Michael  Akerfeldt  του frontman των  Opeth.

  Στα 15 λεπτά που προηγήθηκαν ακούστηκαν δύο τραγούδια (Devil`s orchard & I feel the dark ), από την τελευταία τους δουλειά  Heritage, που έμελε να είναι το ξεκίνημα της συναυλίας. Ο χώρος του block33 γεμάτος. Οι φαν της μπάντας  πιστοί. Όσες φορές και να έρθουν οι Opeth στην Ελλάδα ο συναυλιακός  χώρος πάντα θα γεμίζει…

  Θα μπορούσε βεβαία  να λέγονται  και Michael  Akerfeldt`s band, μιας και ο Michael αποδεικνύεται  ένας εξαίρετος frontman. Παρουσιάζει τα πιο δυνατά τραγούδια με τον πιο ήρεμο τρόπο έχοντας  μια τέλεια επικοινωνία με το κοινό. Μας  εξηγεί και την ιστορία για το πώς γράφτηκε το κάθε τραγούδι. Χαρίζει το τραγούδι  “Slither”(και επαναλαμβάνει τρις την προφορά του), στον Ronnie James Dio αγαπημένο καλλιτέχνη του μπασίστα Martin Mentez ( και όχι μόνο), όπως μας λέει. 

  Όμορφη ατμόσφαιρα…

  Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας Fredrik Åkesson (κιθάρα φωνή), Martin Axenrot(τύμπανα) και Joakim Svalberg (πλήκτρα), πλαισιώνουν άψογα την σκηνική παρουσία των Opeth.

  Σε πολλά σημεία το live μου θυμίζει Porcupine Tree. Και είναι λογικό, αφού ο  Michael  Akerfeldt  είναι επηρεασμένος κατά πολύ από τον Steve Wilson…

  Από το ατμοσφαιρικό Space trip στην εναλλαγή του καταιγιστικού head banging.  Η μουσική των  Opeth ζωντανεύει μπροστά σου ένα λουλούδι με πολλά διαφορετικά ηχητικά άνθη που προέρχονται από διάφορα ειδή της ροκ. Ομοιόμορφα δεμένα μεταξύ τους σχηματίζουν ένα στιβαρό κορμό μουσικής, κάτι σαν το εξώφυλλο της τελευταίας δουλειάς τους και είναι αυτό που τους διαφοροποιεί από άλλες μπάντες του είδους.

  Το κοινό συμμετέχει σε όλα. Ο Michael βέβαια  σε κάθε τραγούδι δεν σταματά να μιλά στο κοινό ,  …να μιλά με το κοινό. Μας είπε για την αγάπη του για την ελληνική ροκ, για τους  Socrates την εποχή του “Phos” με Βαγγέλη Παπαθανασίου  (που είναι και από τους αγαπημένους του), για τον Ντέμη Ρούσο και τους Aphrodite’s Child, και για τους επηρεασμούς του από την ελληνική ροκ μουσική.

  Και εδώ που τα λέμε και εμφανισιακά μου θυμίζει καλλιτέχνες που προέρχονται από την δεκαετία του 70. Frank Marino, Grand Funk, Hawkwind, κλπ. … το μουστάκι βλέπετε παραπέμπει σε άλλη εποχή.

  Φτάνοντας λοιπόν στον επίλογο, ήδη έχει περάσει μια ώρα και είκοσι λεπτά. Το ημίωρο encore ξεκίνησε με την παρουσίαση των μελών της μπάντας, και περιλάμβανε ένα και μόνο τραγούδι. Το 13λεπτο “Deliverance”.  Τα υπόλοιπα λεπτά κύλισαν με την γνωστή και αγαπημένη πλέον επικοινωνία του  Michael  Akerfeldt  με τον κόσμο. Και αν το δούμε και από μια άλλη οπτική γωνία , δεν ήταν απλά και μόνο μια συναυλία αλλά και μια μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε από σκηνής σε όλο το κοινό που παρευρέθηκε εκεί αυτή τη βραδιά.

  Οι Opeth είναι ένα συγκρότημα με μουσική ιδιαιτερότητα που μπορεί να συνδυάσει την ατμοσφαιρική ροκ μέχρι το death και το black metal.  Και που μπορείς να νιώσεις το κεφάλι σου να ξεκολλά από το σώμα σου από το head banging, ενώ δευτερόλεπτα νωρίτερα επέπλεες στα ήρεμα γαλάζια νερά της ατμοσφαιρικής μουσικής τους.

  Η Ελλάδα πάντως είναι από τους αγαπημένους προορισμούς των  Opeth και σύντομα πιστεύω θα τους ξαναδούμε.

                                                                           

                                                                    Ηλίας Μεταλλινός