PHOENIX AGAIN – LOOK OUT (2014) (Δισκοκριτική)

                                                      PHOENIX AGAIN – LOOK OUT

Η αρχική σκέψη να γράψω για το look out Phoenix again ήταν μόνο μερικές λέξεις … όπως .. απλά και μόνο ακούστε το… τίποτα άλλο, και φυσικά την βαθμολογία. Αλλά μετά από πέντε μήνες συνεχούς ακρόασης αποφάσισα ότι έπρεπε να αποτυπώσω στο χαρτί τις εντυπώσεις μου για αυτό το αριστούργημα. Και όσον αφορά τη λέξη αριστούργημα, είναι μετρημένες οι φόρες που την έχω χρησιμοποιήσει σε δισκοκριτική.

Οι  PHOENIX AGAIN έχουν ήδη βρίσκονται μουσικά σε άλλο επίπεδο.  Τα αδέλφια Lorandi, (που είναι και ο βασικός κορμός του συγκροτήματος) θεωρώ ότι είναι μια ομάδα επιστημόνων που παρουσιάζουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη διατριβή τους πάνω στην πεντάγραμμη κλίμακα. Και απορίας άξιο είναι πως αυτό το συγκρότημα παρά τα τόσα  χρόνια δημιουργίας τους (από το 1981 που δημιουργήθηκαν),  το look out είναι μόλις το δεύτερο άλμπουμ τους. Ότι μπορεί να ζητήσει ένας proger από μια prog μπάντα, θα το βρει εδώ. Δύναμη, ένταση, μελωδία, γρήγορα riff, αλλά και ένα ξεχωριστό ύφος που τους δίνει ένα δικό τους ύφος και τους διαφοροποιεί από άλλα prog σχήματα. Και όχι μόνο όλα αυτά. Οι δημιουργίες τους πλαισιώνονται από μια άψογη εκτέλεση, δίνοντας ζωή στις ιδέες του συγκροτήματος και την ιδέα στον ακροατή ότι η μουσική ζωντανεύει και κινείται μπροστά του σαν σε ένα διαδραστικό πίνακα και κυλάει σαν γάργαρο νερό. Όσο για την παραγωγή την βρίσκω πάρα πολύ καλή και προσθέτει πολλά + στο τελικό αποτέλεσμα.  Οι επηρεασμοί βέβαια από τις κλασικές prog μπάντες (Pink Floyd, King Crimson, Gentle Giant, Genesis), μπορούν εύκολα να διακριθούν από ένα έμπειρο “αυτί”, όπως επίσης και το πάντρεμα με τους ήχους από νεότερα progressive σχήματα σχολής Dream Theater, με guitar heroes πινελιές, και fussion πέπλα.

Το συγκρότημα έχει μια μαγεία. Είναι ταυτόχρονα λυρικό και επιβλητικό. Μελωδικό και επιθετικό. Τεχνικό αλλά και γεμάτο μουσικές ιδέες. Και σε ταξιδεύει σε ακουστικά τοπία, στο ρυθμό που ο ίδιος αισθάνεσαι ότι θέλεις να ταξιδέψεις. Οι μουσικές του ιδέες εκφράζονται με τέτοιο τρόπο που και ο πιο αδιάφορος ακροατής θα θαυμάσει.

Θα μπορούσα να γράψω αρκετές σελίδες αναλύοντας ένα-ένα τα τραγούδια αυτής της δουλειάς αλλά θα ήταν άσκοπο να παραμείνετε στη δική μου άποψη χωρίς να ακούσετε το look out.

Γι αυτό λοιπόν, θα κλείσω όπως ξεκίνησα.

Δεν θα πω τίποτα παραπάνω, απλά ακούστε το και στο τέλος της ακρόασης σας πιστεύω  ότι θα είσαστε μουσικά πλουσιότεροι. Η ακρόαση αυτής της δουλειάς είναι μια θετική εμπειρία.

Όσο για το ομώνυμο μουσικό θέμα (look out), είναι πλέον από τα αγαπημένα μου και βρίσκεται σε όλα μου τα player.

                                                                                                        10

                                                                                      Ηλίας Μεταλλινός

 

 

 

Villagers of Ioannina City - Chinese Basement ( Club Mylos 4-4-2014).

                                    Chinese Basement

 

 

 

 

 

Villagers of Ioannina City  (V.I.C.)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PHOENIX AGAIN – THREE FOUR (2010) (Δισκοκριτική)

                                                        PHOENIX AGAIN – THREE FOUR (2010)

 

 Μετά από μια ανεπιτυχή προσπάθεια το 1991 με το album “Alchimie”  οι Ιταλοί Phoenix Again και μετά από πολύ κόπο και χρόνο, και ίσως λόγω λανθασμένων επιλογών κατάφεραν να υλοποιήσουν το πρώτο ολοκληρωμένο studio album τους.

Η εισαγωγή του album Three - four μέχρι και το 5^ο λεπτό παραπέμπει σε ένα απλά μελωδικό και τεχνικό δίσκο αλλά χωρίς κάτι το εξαιρετικό. Από εκεί και μετά όμως αλλάζουν όλα. Στροφή 180 μοιρών. Η μελωδία παραμένει, η τεχνική επίσης, αλλά προστίθενται ένα-ένα όλα τα  συστατικά της συνταγής που συντελούν ώστε το τελικό αποτέλεσμα να κατατάσσει το άλμπουμ σε ένα μουσικό διαμάντι. Ταχύτατα και έξυπνα ριφ γρήγορες εναλλαγές τέμπο κρατώντας σταθερό το μουσικό μοτίβο. Και ενώ ακούγοντας την όλη δουλειά, στο μυαλό μας εν ριπή οφθαλμού παρελαύνουν διάσημα prog rock ονόματα, χωρίς όμως να μένει κάτι σταθερό ώστε να χαρακτηρίζει τους Phoenix Again σαν κάποιο κλώνο prog μπάντας.

 Κατά την ακρόαση της δουλειάς σταδιακά και σε μικρές δόσεις προστίθενται φαντασία και  μουσικό συναίσθημα (04. Lindberg), (07. What can i do), προσθέτοντας στην όλη δουλειά πολλά συν, διαφοροποιώντας την από μια τυπική και καθαρά τεχνική prog rock δουλειά. Η διάρκεια των μουσικών θεμάτων αλλά και όλου του album είναι χορταστική. Και το σημαντικότερο, το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου βαρετό και αδιάφορο.

Δεν θα ήθελα να αναφερθώ περισσότερο για το κάθε μουσικό θέμα ξεχωριστά. Γιατί κάθε φορά που ακούω το “Three four” βρίσκω και κάτι καινούριο. Πιστεύω ότι ο κάθε ακροατής αυτής της δουλειάς θα έχει πολλά πράγματα να ανακαλύψει μετά από κάθε άκουσμα, και το προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι ένα  album που κάλλιστα θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί από κάποια ήδη καταξιωμένη μπάντα. Μια τέτοια όμως δουλειά σίγουρα είναι ένας θεμέλιος λίθος καταξίωσης έστω και αργά από τους εκπληκτικούς Ιταλούς progers.

ΣΗΜ. Δύο χρόνια αργότερα (2012) κυκλοφόρησαν και ένα live διπλό live CD, (Live in Flero 25/8/2012) το οποίο για κάποιο χρονικό διάστημα, διατίθετο δωρεάν στο site της μπάντας.

Έξυπνο, όμορφο και λιτό επίσης το εξώφυλλο του με το λογότυπο του συγκροτήματος.

Αναμένουμε πολλά περισσότερα και καλά πράγματα από τους Phoenix Again στο μέλλον και ελπίζω να μην περιμένουμε πολύ, αν και φοβάμαι πως δεν θα αποφύγουμε την μάχη με τον χρόνο.

                                                                                     9,5/10          

                                                                                                                    Ηλίας Μεταλλινός

 

MOTHER TURTLE - MONKEY 3 Live in Thessaloniki Eightball 26/1/2014

                                    MOTHER TURTLE - MONKEY 3
                    Live in Thessaloniki 26/1/2014  Eightball

 Η πρώτη εμφάνιση των Mother Turtle μετά το ντεμπούτο άλμπουμ τους που πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε και πριν ακόμα κάνουν την επίσημη παρουσίαση του, μαζί με μία από τις δημοφιλέστερες space -post ροκ μπάντες τους Monkey 3.

 9:40.
 Τα φώτα σβήνουν, οπερετικό intro, και οι Mother Turtle στη σκηνή.


Στη 45λεπτη εμφάνισή τους εξέπληξαν πραγματικά τους θαμώνες του eight ball, αφού ακόμα από την εντυπωσιακή οπερετική
εισαγωγή τους, καθηλώθηκαν τα βλέμματα πάνω τους. Δύναμη στον ήχο, γρήγορα ριφ, διάθεση στη σκηνή, ποιοτικό progressive rock με εμφανής επιρροές από Camel, Rush και Dream Theater. Μεστή και δεμένη μπάντα που με άνεση ρίχνει στο καναβάτσο πολλά ευρωπαϊκά συγκροτήματα. Σίγουρα η “μαμά χελώνα” θα μπορούσε κάλλιστα να σταθεί δίπλα σε μεγάλα ονόματα.
Δεύτερη φορά του βλέπω τους Mother Turtle, (πολύ καλύτεροι από την πρώτη) και θεωρώ σημαντική την παρουσία μιας τέτοιας μπάντας στην πόλη μας. Αν στην πορεία τους βελτιώσουν τον προσωπικό τους ήχο, (που θα πρέπει να είναι και το πρωταρχικό μέλημά τους ), θα ακούσουμε πολλά καλά νέα στη συνέχεια.

10:50.
Οι Ελβετοί Monkey 3 επί σκηνής… Για όσους βέβαια δεν γνωρίζουν τους Monkey 3 να πούμε ότι είναι μια instrumental μπάντα με βασικό ροκ κορμό, που τροφοδοτείται από πολλές μουσικές αρτηρίες. Κάθε αρτηρία, φέρει και μια διαφορετική ενέργεια όπως space rock, post rock, psychedelia, αλλά και πολλές μικρότερες , μέχρι και rock blues αιμοσφαιρίων.

Το αποτέλεσμα είναι καθηλωτικό και αυτό φάνηκε από το πρώτο κιόλας τραγούδι. Έντονος ρυθμός των τυμπάνων με χαοτικό επίλογο. Το μπάσο και τα τύμπανα δημιουργούν το σενάριο, τα πλήκτρα την ατμόσφαιρα και η κιθάρα δίνει αυτό που λειτουργεί καταλυτικά στο αποτέλεσμα σε συνδυασμό με την βίντεο προβολή στο βάθος ,πίσω από το συγκρότημα. Η κιθάρα, πότε καθαρή, πότε διαυγής, πότε μπλουζ, πότε σλάιντ, αλλά τις περισσότερες φορές χαοτική. Οι τίτλοι των τραγουδιών των Monkey 3 είναι συνήθως μονολεκτικοί. Έξαλλου δεν χρειάζεται και τίποτα περισσότερο από τη μουσική τους για να διεγερθεί η φαντασία σου.

Μου θυμίζουν πολλές φορές μια brutal έκδοση των πρώιμων Porcupine Tree.
Το στακάτο παίξιμο του ντράμερ θυμίζει επίσης Nick Mason στα crescendo του echoes.
Η όλη αυτή απίστευτη μίξη σε συνδυασμέ με βίντεο προβολές με θέματα από διάστημα, από ζωικό βασίλειο αλλά και από cult ταινίες ασπρόμαυρου κινηματογράφου, ανεβάζουν την ατμοσφαιρική ένταση και διατηρούν τον ηχητικό ηλεκτρισμό του χώρου σε υψηλά επίπεδα.

Οι Monkey 3 δεν άρθρωσαν λέξη επί σκηνής, αφού τα μικρόφωνα είναι περιττά σε μια instrumental μπάντα. Η μουσική τους όμως είχε να πη πολλά. Μπορεί ο κόσμος να μην ήταν από αριθμό ο αναμενόμενος, (πιστεύω ότι ο βασικότερος λόγος ήταν η απότομη μεταβολή του καιρού, στην πιο κρύα μέρα του φωτεινού χειμώνα), αλλά ήταν εκλεκτός και γνώστης του τι επρόκειτο να ακούσει.
Σημ. Για το συγκεκριμένο event ήρθαν θαμώνες από τη Βουλγαρία, αλλά και από ευρωπαϊκό ιντερνετικό ροκ ραδιόφωνο, για κάλυψη της συναυλίας.

                                  Το set list των Monkey 3περιλαμβανε τα τραγούδια :



 Icarus
Circles
Pintao
Motorcycle Broer
Suns
Electric Mistress
Jack
Driver
Birth of Venus
Through the Desert
--Encore--
Je et Bikkje



Ο μικρός «ζωολογικός κήπος» που στήθηκε στο eight ball για της ανάγκες αυτού του live, έδειξε ότι μπορούν αρμονικά και μουσικά να συνυπάρξουν χελώνες και μαϊμούδες μαζί και μάλιστα με αποτέλεσμα, που οι θαμώνες θα το θυμούνται για αρκετό καιρό.

                                                                Ηλίας Μεταλλινός
 

PB II - 1000 WISHES (2013 Netherlands) - (Δισκοκριτική)

                  PBII - 1000 WISHES (2013 Netherlands)

 Πρώτη δημοσίευση στο site JUST IN CASE PROG RADIO: http://justincaseradio.com/prog-topics/prog-reviews/173-pbii-1000-wishes-2013-netherlands
στο οποίο αναρτήθηκε και μεταφρασμένο.

 Ακούγοντας  την εισαγωγή της δουλειάς  των PB II 1. Eric's story part 1 ένα είναι σίγουρο. Το ότι  θα ακούσεις αυτή τη δουλειά μέχρι το τέλος. Θέλει πραγματικά πολύ δουλειά, τέχνη και ευαισθησία να δημιουργήσεις ένα τέτοιο άλμπουμ, προσεγγίζοντας ένα τέτοιο θέμα, (την ηρωική προσπάθεια του εννιάχρονου Eric να ξεπεράσει τον καρκίνο). Τους φόβους την αγωνία του αλλά και τις ηρωικές μάχες κόντρα στις σκοτεινές δυνάμεις της ασθένειας με βοηθό πάντα στο μυαλό του μικρού Eric τον ιππότη Lorian από τις ιστορίες του παππού του.

Και όσο η όσο τα τραγούδια διαδέχονται το ένα το άλλο, τόσο το αυτί του ακροατή γαντζώνεται στους στίχους και παρασύρεται με την υπέροχη μουσική ανάπτυξη που προβάλει το συγκρότημα.

Η μίξη των διαφορετικών μουσικών στυλ που παρουσιάζονται με την προσθήκη σε ορισμένα σημεία των οπερετικών φωνητικών της Nathalie Mees, αλλά και τα συμφωνικά ορχηστρικά μέρη, σε κάνουν αναπόσπαστο μέρος αυτού του παραμυθιού. Ακολουθώντας του ήχους και τους στίχους, νιώθεις και συ συνοδοιπόρος του μικρού ήρωα της ιστορίας των PBII.
 
 Σε κάνει να ταξιδεύεις και συ σε χώρες δράκων μάγων και ιπποτών. Και όλα αυτά μόνο με τη μουσική. Το συγκρότημα είναι από κάθε άποψη είναι άψογο. Ο ήχος θυμίζει  πολλές φορές τους Yes , αλλά και αρκετές μπάντες της progressive rock μουσικής τhς δεκαετίας του `70. Μάλιστα στο τραγούδι Evil Wees  έχουμε και τη συμμετοχή του τεράστιου Steve Hackett. των Genesis, με ένα εξαιρετικό σόλο.
 
Το άλμπουμ 1000 Wishes είναι concept. Είναι όλο μια ιστορία. Και σπάνια (σχεδόν ποτέ),concept άλμπουμ δεν είναι καλό. Και αυτό γιατί θέλει πραγματικά πολύ δουλειά, καλή γνώση του τι θέλεις να κάνεις, και σίγουρα μεγάλη εμπειρία για το δέσιμο της όλης αυτής ιστορίας, ώστε να το αποδώσεις στην εντέλεια με την κάθε του λεπτομέρεια. Όλο αυτό το πακέτο λοιπόν υπάρχει στο μέγιστο στους  PB II. Το 1000 Wishes είναι πραγματικά όπως μας λέει και την εισαγωγή, μια ιστορία αγώνα, κουράγιου και φιλίας και στον ακροατή λειτούργει σαν μια μηχανή μουσικών αισθήσεων, συναισθημάτων και παραμυθένιων παραστάσεων.
 
Οι PBII, αν και μόλις δεύτερή τους δουλειά, έχουν δημιουργήσει μια πανέμορφη μοντέρνα ροκ όπερα.
 
Η όλη ιδέα του 1000 Wishes ήταν να συγκεντρωθούν χρήματα και να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος για την Κίκα, η οποία αποτελεί συντομογραφία του Kinderen Kankervrij (καταπολέμηση του παιδικού καρκίνου).
Θεωρώ ότι είναι από τις καλύτερες δημιουργίες του 2013 και κάθε φορά που το ακούω ανακαλύπτω καινούρια μικρά μουσικά και γεμάτα φαντασία αψεγάδιαστα μονοπάτια.
 
Αλλά για αυτό που χαίρομαι περισσότερο είναι ότι όσο υπάρχουν συγκροτήματα όπως οι  PBII,η ελπίδα για καλή μουσική δεν σβήνει. Και εμείς οι μικροί και ταλαίπωροι ακροατές που καθημερινά πολιορκούμαστε από ανούσιες και ατάλαντες προωθημένες προσωπικότητες, που μας προκαλούν κάψιμο εγκεφαλικών κύτταρων, θα ανακαλύπτουμε λαμπερά μουσικά διαμάντια σαν αυτό, που θα κρατούν την προοδευτική ρόκ στον θρόνο που της αξίζει.
                                                 
                                                  10/10

                                                               
                                                                        Ηλίας Μεταλλινός

ARTHUR BROWN LIVE IN THESSALONIKI 10/3/2012 MYLOS CLUB

                ARTHUR BROWN LIVE IN THESSALONIKI 

                                                                                     10/3/2012 MYLOS CLUB

  Η ανακοίνωση για συναυλία του Arthur Brown στην πόλη μας, αποτελεί μια πρόσκληση-πρόκληση και σίγουρα κανείς ροκ φαν δεν μένει ασυγκίνητος.

  Οι πόρτες άνοιξαν κανονικά όπως είχε ανακοινωθεί στις 21.00, η προσέλευση όμως του κόσμου δεν μπορώ να πω ότι ήταν και τόσο ενθαρρυντική. Στον συναυλιακό χώρο ο Arthur Brown και η μπάντα του  έφτασε περίπου στις 10.00. Παρόλα αυτά και ενώ η προσέλευση του κόσμου συνεχιζόταν, η ώρα πήγε 11.20 και καμιά ακόμα κίνηση δεν παρατηρούσαμε για την έναρξη της συναυλίας. Στο τέλος βεβαία καταλάβαμε ότι για την παρουσίαση ενός τέτοιου σόου  απαιτείται αρκετός χρόνος προετοιμασίας.

 11.30 η μπάντα επιτέλους ανεβαίνει στη σκηνή, με αργό βηματισμό καθοδηγούμενη απ τον ρυθμό των τυμπάνων. Εντυπωσιακή και επιβλητική είσοδος σαν τρέιλερ από ταινία τρόμου. Τα πρόσωπα των μουσικών είναι καλυμμένα με ραμφόμορφες μάσκες… και ο “χορός” αρχίζει. Ο Arthur Brown σε ρόλο ιερέα μυσταγωγικής τελετής με ραμφόμορφη μάσκα και μαύρο μανδύα ξεκινά το τραγούδι. Μου θυμίζει το απόσπασμα Masket Ball από την ταινία Eyes Wide Shut του Stanley Kubrick.

  Καλώς ήρθατε στον τρελό κόσμο του Arthur Brown.

  Οι ραμφόμορφες μάσκες βγαίνουν μετά από το πρώτο τραγούδι και οι μουσικοί καθώς και ο Brown εμφανίζουν τα βαμμένα πρόσωπά τους.

  Ο ρυθμός είναι εκπληκτικός. Το στιβαρό δέσιμο των drums (Samuel Walker) με το μπάσο (Jim Mortimore), σε συνδυασμό με τα πλήκτρα και αυτό το  γεμάτο πάθος παίξιμο, μας δημιουργεί μια απίστευτη αίσθηση και  μας μεταφέρει μουσικά πίσω στην δεκαετία του 60. Η ερμηνεία του Brown εκπληκτική. Η φωνή του παρέμεινε αναλλοίωτη στον χρόνο. Ομολογώ ότι δεν περίμενα τόσο άψογη ερμηνεία των τραγουδιών, δεδομένου ότι ο Brown διανύει ήδη την 7^η δεκαετία ζωής του.

 Η μικρόσωμη χορεύτρια (Angel Fallon) ασταμάτητη λικνίζεται επί σκηνής σαν αερικό. Οι αμφιέσεις της εναλλάσσονται σε κάθε τραγούδι ανάλογα με τις απαιτήσεις του. Από δαιμονική φιγούρα μεταμορφώνεται σε άγγελο και από ισπανίδα χορεύτρια, σε βενετσιάνικη φιγούρα με τεράστια ανοιγμένα χρυσά φτερά. Αλλά και ο Brown δεν πάει πίσω. Ακολουθεί την ίδια μεταλλακτική, εμφανισιακή συνταγή.

 Αριστερά και δεξιά της σκηνής η Nina Gromniak (κιθάρα) και η Lucie Rejchrtoba (πλήκτρα), πλαισιώνουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό το μουσικό πανδαιμόνιο. Ιδιαίτερα η Lucie, βρισκόταν σε ένα διαρκή θεατρικό και μουσικό διαπληκτισμό με τον υπέροχο Arthur Brown.

Ολοκληρώνοντας μια ώρα περίπου επί σκηνής , ήρθε η μεγάλη στιγμή. Αυτή για την οποία ο  Arthur Brown εδώ και χρόνια έχει ονομαστεί σε “God of hellfire”. Ένα τεράστιο χρυσό μπολ με βηματισμό ιεροτελεστίας παρουσιάζεται   από τους αυλικούς και τοποθετείται στο κεφάλι του Brown. Η χρυσή νεράιδα με βενετσιάνικη μάσκα και τεράστια χρυσά φτερά χορεύει ολόγυρα. Στο μπολ αναβει φωτιά…  I am the God of Hellfire…

Η απόλυτη στιγμή του live…

Αυτός είναι ο τρελός κόσμος του Arthur Brown βγαλμένος από την ψυχή των `60s και δοσμένος με τον καλύτερο τρόπο πενήντα περίπου χρόνια μετά…

Το encore της συναυλίας ενσωματώθηκε στο κύριο μέρος, αφού για τα 4 τελευταία τραγούδια (που κανονικά ήταν το encore) η μπάντα δεν αποχώρησε από τη σκηνή. (Όχι βέβαια ότι μας ένοιαξε και πολύ).

Δεν θα παρέλειπα σίγουρα να αναφέρω τις τέλειες ερμηνείες των τραγουδιών “i put a spell on you” και  “ dont let me be misunderstood”, καθώς και τη στιγμή που κατέβηκε  από τη σκηνή και συνέχισε το τραγούδι μέσα στον κόσμο.

Μετά το τέλος της συναυλίας ο Brown βγήκε, συνομίλησε με το κοινό και απάντησε  με χαμόγελο σε κάθε ερώτηση του κόσμου που παρέμεινε στο χώρο του club για να ανταλλάξει έστω και μια χειραψία  μ` αυτόν τον ροκ θρύλο .

Ήταν ένα αξέχαστο βράδυ. Από αυτά που για αρκετά χρόνια μετά θα συζητιέται στα συναυλιακά πηγαδάκια. Θα θέλαμε επίσης, να μέναμε πού περισσότερο στον τρελό αυτόν κόσμο του Arthur Brown, μιας και θεωρώ ότι είναι πιο αυθεντικός, πιο μαγικός και πιο ειλικρινής.

                                                                     Ηλίας Μεταλλινός

OPETH – LIVE IN THESSALONIKI 3/3/2012

             OPETH – LIVE IN THESSALONIKI 

                                                       3/3/2012      BLOCK 33

  Είμαστε  οι  Opeth..  Είμαστε από τη Σουηδία…  Το ρολόι  δείχνει  21.45… Αυτά είναι τα λόγια του Michael  Akerfeldt  του frontman των  Opeth.

  Στα 15 λεπτά που προηγήθηκαν ακούστηκαν δύο τραγούδια (Devil`s orchard & I feel the dark ), από την τελευταία τους δουλειά  Heritage, που έμελε να είναι το ξεκίνημα της συναυλίας. Ο χώρος του block33 γεμάτος. Οι φαν της μπάντας  πιστοί. Όσες φορές και να έρθουν οι Opeth στην Ελλάδα ο συναυλιακός  χώρος πάντα θα γεμίζει…

  Θα μπορούσε βεβαία  να λέγονται  και Michael  Akerfeldt`s band, μιας και ο Michael αποδεικνύεται  ένας εξαίρετος frontman. Παρουσιάζει τα πιο δυνατά τραγούδια με τον πιο ήρεμο τρόπο έχοντας  μια τέλεια επικοινωνία με το κοινό. Μας  εξηγεί και την ιστορία για το πώς γράφτηκε το κάθε τραγούδι. Χαρίζει το τραγούδι  “Slither”(και επαναλαμβάνει τρις την προφορά του), στον Ronnie James Dio αγαπημένο καλλιτέχνη του μπασίστα Martin Mentez ( και όχι μόνο), όπως μας λέει. 

  Όμορφη ατμόσφαιρα…

  Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας Fredrik Åkesson (κιθάρα φωνή), Martin Axenrot(τύμπανα) και Joakim Svalberg (πλήκτρα), πλαισιώνουν άψογα την σκηνική παρουσία των Opeth.

  Σε πολλά σημεία το live μου θυμίζει Porcupine Tree. Και είναι λογικό, αφού ο  Michael  Akerfeldt  είναι επηρεασμένος κατά πολύ από τον Steve Wilson…

  Από το ατμοσφαιρικό Space trip στην εναλλαγή του καταιγιστικού head banging.  Η μουσική των  Opeth ζωντανεύει μπροστά σου ένα λουλούδι με πολλά διαφορετικά ηχητικά άνθη που προέρχονται από διάφορα ειδή της ροκ. Ομοιόμορφα δεμένα μεταξύ τους σχηματίζουν ένα στιβαρό κορμό μουσικής, κάτι σαν το εξώφυλλο της τελευταίας δουλειάς τους και είναι αυτό που τους διαφοροποιεί από άλλες μπάντες του είδους.

  Το κοινό συμμετέχει σε όλα. Ο Michael βέβαια  σε κάθε τραγούδι δεν σταματά να μιλά στο κοινό ,  …να μιλά με το κοινό. Μας είπε για την αγάπη του για την ελληνική ροκ, για τους  Socrates την εποχή του “Phos” με Βαγγέλη Παπαθανασίου  (που είναι και από τους αγαπημένους του), για τον Ντέμη Ρούσο και τους Aphrodite’s Child, και για τους επηρεασμούς του από την ελληνική ροκ μουσική.

  Και εδώ που τα λέμε και εμφανισιακά μου θυμίζει καλλιτέχνες που προέρχονται από την δεκαετία του 70. Frank Marino, Grand Funk, Hawkwind, κλπ. … το μουστάκι βλέπετε παραπέμπει σε άλλη εποχή.

  Φτάνοντας λοιπόν στον επίλογο, ήδη έχει περάσει μια ώρα και είκοσι λεπτά. Το ημίωρο encore ξεκίνησε με την παρουσίαση των μελών της μπάντας, και περιλάμβανε ένα και μόνο τραγούδι. Το 13λεπτο “Deliverance”.  Τα υπόλοιπα λεπτά κύλισαν με την γνωστή και αγαπημένη πλέον επικοινωνία του  Michael  Akerfeldt  με τον κόσμο. Και αν το δούμε και από μια άλλη οπτική γωνία , δεν ήταν απλά και μόνο μια συναυλία αλλά και μια μεγάλη συνέντευξη που παραχώρησε από σκηνής σε όλο το κοινό που παρευρέθηκε εκεί αυτή τη βραδιά.

  Οι Opeth είναι ένα συγκρότημα με μουσική ιδιαιτερότητα που μπορεί να συνδυάσει την ατμοσφαιρική ροκ μέχρι το death και το black metal.  Και που μπορείς να νιώσεις το κεφάλι σου να ξεκολλά από το σώμα σου από το head banging, ενώ δευτερόλεπτα νωρίτερα επέπλεες στα ήρεμα γαλάζια νερά της ατμοσφαιρικής μουσικής τους.

  Η Ελλάδα πάντως είναι από τους αγαπημένους προορισμούς των  Opeth και σύντομα πιστεύω θα τους ξαναδούμε.

                                                                           

                                                                    Ηλίας Μεταλλινός