Οι καθημερινές μέρες
συναυλιών παραμένουν δύσκολες μέρες και πόσο μάλλον εν μέσο οικονομικής κρίσης
και με ταυτόχρονη ημερομηνία διεξαγωγής και άλλων εκδηλώσεων και συναυλιών.
Αλλά αυτό το παρακάμπτουμε και προχωράμε στο συναυλιακό γεγονός.
Σε μια ακόμη άρτια εκδήλωσή της η WebArtπαρουσίασετρία συγκροτήματα (Retrogress, GreatEastern,
BrokenTempo) και τον υπέροχοJohnJeffTouchστον
επίλογο της βραδιάς.
Το εναρκτήριο
λάκτισμα της βραδιάς το έδωσαν οι Retrogress, που ήταν και οι νικητές του διαγωνισμού της WebArt που διεξήχθη πριν 2
περίπου μήνες. Ένα ξεχωριστό ντουέτο –
συγκρότημα, με τον Σάκη Σιάκα (άνθρωπο - ορχήστρα), στην κιθάρα στο
προηχογραφημένο μπάσο αλλά και στα φωνητικά και τον Κώστα Λιόντι στα τύμπανα.
Στα 30λεπτά της σκηνικής τους παρουσίας ερμήνευσαν δικά τους
τραγούδια αλλά και κλασικές επιτυχίες ρόκ συγκροτημάτων.
Παρ` ότι ντουέτο και η σκηνή ”φάνταζε” άδεια, γέμισαν ενέργεια
τον χώρο και απέδειξαν ότι και δυο μόνο άτομα, αρκούν για να ανάψουν το φυτίλι της διάθεσης του κοινού.
Ακολούθησαν οι GreatEastern με την προσθήκη νέου
μπασίστα στον κορμό της μπάντας δίνοντας χρώμα σκηνικής ανανέωσης. Τα δύο νέα
τραγούδιαπου παρουσίασαν έδειξανότι διατηρούν τα σταθερά βήματά τους,
δημιουργώντας μεγαλύτερη μεστότητα στον ήχο τους.
Την εμφάνιση των BrokenTempo δεν θα μπορέσω να την σχολιάσω, αφού τεχνικά προβλήματα
τους στέρησαν αρκετό χρόνο από την ημίωρη εμφάνισή τους. Με τα λίγα μουσικά
δείγματα όμως που μας έδειξαν (όσον αφορά πάντα τον χρόνο τους στη σκηνή),
έδειξαν ότι έχουν μια ιδιαίτερη μουσική, που χρίζει προσοχής.
Για τονJohnJeffTouchπου έκλεισε την βραδιά, ότι και να
πω θα είναι λίγο. Πιστεύω ότι είναι από τις μοναδικές φωνές στην Ελλάδα και
θεωρώ μεγάλη τύχη που ζει στην πόλη μας.
Η επιλογή επίσης των
μουσικών που τον πλαισιώνουν, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα λιγότερο από
άψογη…(Πάνος Κάργας- κιθάρα πλήκτρα, Αλέξης Δεληγιαννίδης- μπάσο, JohnRimaref-τύμπανα). Και για μια
ακόμη φορά θα αναφερθώ στον νεαρό κιθαρίστα Βαγγέλη Μπακογιάννη που
κυριολεκτικά “φυσάει”.
Στην 80λεπτη περίπου εμφάνισή του, εκτός από τα δικά του
τραγούδια αλλά και τις ιδιαίτερα υπέροχες διασκευές που ερμήνευσε, παρουσίασε
και ένα νέο τραγούδι, από την νέα δισκογραφική του δουλειά με τίτλο “Warnings”, που σύντομα θα
κυκλοφορήσει. Το τραγούδι έχει τον τίτλο “Battlefield”,και είναι μια μελωδική αλλά και συνάμα δυναμική
σύνθεση, που από το πρώτο κιόλας άκουσμα σε συμπαρασύρει με την έντασή του. Το
ίδιο τραγούδι το ξανατραγούδησε στον επίλογο για καληνύχτα, (και καλώς γιατί η
επανάληψη είναι ημητέρα τηςμάθησης).
Κάθε φορά που παρακολουθώ κάποια εμφάνιση του JohnJeffTouch, η απορία μου είναι
πάντα η ίδια. Γιατί αυτός ο μουσικός επέλεξε να μείνει στην Ελλάδα για να κάνει
καριέρα, ενώ κάλλιστα με τη υπέροχη αυτή φωνή που διαθέτει, πέραν του ότι θα
μπορούσε να είναι ένας περιζήτητος sessionvocalist, δεν θα είχε κανένα απολύτως
πρόβλημα στη συνεργασία του με οποιαδήποτε ροκ μπάντα.
Αυτό είναι όμως μια καθαρά προσωπική επιλογή.
Και πολλές φορές ίσως χρειάζεται να πληρώσεις το τίμημα που
ο καθένας μας θα πληρώνει πλέον, όταν αποφασίζει … να μείνει και να εργαστεί
στην πατρίδα μας … στην Ελλάδα…
Η ανακοίνωση της συναυλίας
των PsychoticWaltz
θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα μικρό progpowerfest. 3 supportσυγκροτήματα και ένα μεγάλο headliner όνομα.
Κατά την είσοδό μου
στον συναυλιακό χώρο, ήδη ήταν στην σκηνή καισε εξέλιξη η εμφάνιση των θεσσαλονικών UntilRain, και συγκεκριμένα μια
υπέροχηfusion διασκευή του “Kasmir” των LedZepellin. Και η συνέχειά τους ήταν ομολογουμένως καταπληκτική,
καταφέρνοντας να αποσπάσουν τις καλύτερες εντυπώσεις για ένα συγκρότημα που
έχει τον δύσκολο ρόλο να ανοίξει μια συναυλία των μεγάλων PsychoticWaltz. Προσωπική μου γνώμη
είναι ότι έχουν πολλά να δώσουν στην συνέχεια της πορείας τους, αφού έδειξαν
ότι είναι μια δεμένη μουσικά ομάδα που έχει την ικανότητα να κεντρίζει το
ενδιαφέρον του θαμώνα με έναιδιαίτερο progressiveύφος.
Και σίγουρα θα επιδιώξω να παρακολουθήσω την επόμενη ζωντανή τους εμφάνιση…
Οι 4 μπάντες είχαν
από συγκεκριμένο χρόνο εμφάνισης, από μισή ώρα οι UntilRainκαι οι Agnosia, μια ώρα οι MysticForce, και τελευταίοι οι PsychoticWaltz, που πληροφορίες μας
από την χθεσινή τους εμφάνιση στην Αθήνα τους θέλουν πάνω από δυόμιση ώρες επί
σκηνής.
Το επόμενο λοιπόν
τριαντάλεπτο, ανήκε στους αθηναίους Agnosia, μια επίσης πολύ καλή dreamtheaterίζον ύφους μπάντα, με άψογη σκηνική παρουσία και
εκτέλεση, ακολουθώντας πιστά την πεπατημένη οδό των prog σχημάτων.
Θεωρώ και τους Agnosiaένα
από τα ελπιδοφόρα ελληνικά progressiveσχήματα, (που ομολογώ όμως ότι τους βλέπω πρώτη φορά). Μόνο που πιστεύω ότι θα πρέπει να δώσουν
μεγάλη σημασία στην δημιουργία ενός προσωπικού ήχου της μπάντας, αφού όλα
σχεδόν τα τραγούδια τους που άκουσα στη συναυλία, παρέπεμπαν σε τραγούδια
γνωστών ξένων progressiveσυγκροτημάτων .
Ακολουθούν οι powerάδες MysticForceπαλιές
καραβάνες στον χώρο του powermetal,
που η συμμετοχή τους σαν supportγια τη συναυλία των PsychoticWaltzστη
Θεσσαλονίκη ανακοινώθηκε λίγες μέρες πριν. Κράτησαν “ζεστό” τον χώρο του Block 33, αφού το headbangingπήγαινε
σύννεφο, (μέχρι να υποδεχτούμετους
μεγάλους PsychoticWaltz),με χαρακτηριστικήηγετική μορφή το παλαιότερο μέλος της μπάντας
τον μπασίστα KeithMenser.
Θετική κρίνω επίσης την παρουσία του νεαρού τραγουδιστή τους αλλά με έλλειψη ορισμένων σημαντικών στοιχείων
που ολοκληρώνουν το imageενός δυναμικού frontman που επικρατεί κυρίως στις powermetalμπάντες.
Όμως εκφράζοντας πάντα την προσωπική μου
γνώμη, και χωρίς να θέλω να θίξω στο ελάχιστο την δυναμική εμφάνιση των MysticForce, μακαρίζω τους
αθηναίους metalfansπου είχαν την τύχη να
δουν τους RoyalHunt,
(μια από τις αγαπημένες μου μπάντες), με αριστουργηματικές ηχογραφήσεις αλλά
και με D.C.Coοperστα φωνητικά.(Αν και όπως έμαθα εκ
των υστέρων δεν έπαιξαν ούτε ένα τραγούδι από το αριστούργημα ‘Paradox”).
Όπως επίσης επιθυμία
μου θα ήταν να δω πρώτα, όλα τα ονόματα που “έπαιζαν” να εμφανιστούν μαζί με
τους PsychoticWaltz
στην περιοδεία τους, όπως MekongDelta,
Pagan`sMind, φυσικά RoyalHunt, και μετά τους MysticForce.
Όπως και να έχει όμως, τα 60 προηγούμενα λεπτάπέρασαν δυναμικότατα , και …ήγγικεν η ώρα…
…23:35
Η στιγμή για την
αρχή ενός ψυχωτικού progressiveχορού.
Ιερή στιγμή για
πολλούς οπαδούς του συγκροτήματος που είχαν φροντίσει αρκετές μέρες πριν, να
εξασφαλίσουν το μαγικό εισιτήριο προς αποφυγήν τραγικών εκπλήξεων.
Η είσοδος των μελών
της μπάντας στη σκηνή ξεκινά με τον BrianMacalpinστο αναπηρικό καροτσάκι, ένα από
τα “σήματα κατατεθέν “ των PsychoticWaltz.
Αλλά και τα υπόλοιπα μελή, παίρνουν τη θέση τους.Ο τεράστιος (καισε όγκο) μπασίστας WardEvans, δείχνει στο κοινό το
δισέλιδο setlistτου συγκροτήματος.
Καλώς ήλθατε λοιπόν
στον μυστηριώδη μουσικό κόσμο των PsychoticWaltz.
Η είσοδος του DevonGravesδημιουργεί
παραλήρημα. Εντυπωσιακός , επιβλητικός , πότε σαν αρπακτικό καιπότε σαν μάγος του μεσαίωνα, κινείται με
θεατρικά βήματα στη σκηνή.
Η ερμηνεία του
πραγματικά απίστευτη, και η χροιά της φωνής του, λες και είναι βγαλμένη από το
στούντιο. Αναλλοίωτη στον χρόνο. Το φλάουτό του προσθέτει ακόμα μεγαλύτερο
λυρισμό στην μουσική τους παρουσία. Ο κόσμος τραγουδάει μαζί του τα ρεφρέν των “drift”, “bleeding” ,“ ...andthedevilcried” και όχι μόνο. Το συγκρότημα καταθέτει στον
κόσμο τις μουσικές τουδημιουργίες με
συναίσθημα τέχνη και εκφραστικότητα, χωρίς περιττά “φτιασίδια”.
Χαρακτηριστικόσημείο της κρίσης όμως και σε αυτή τη
συναυλία.
Πλησιάζοντας στο encore, ο DavonGraves μιλώντας στον κόσμο
τους λέει πως είναι αργά , πως πρέπει να πάνε να ξεκουραστούνγιατί αύριο Δευτέρα ο κόσμος δουλεύει, και
όλα τα σχετικά σε μια άμεση επικοινωνία με το κοινό, το κοινό οποίο βεβαία, φωνάζει
wewantmoreξανά και ξανά και αρνείται κατηγορηματικά
να αποχωρήσει.
Και εκεί γίνεται από τον Davon η ερώτηση κρίσεως…
-Πόσοι από σας δουλεύετε αύριο?
Από τα 500-600 άτομα (υπολογίζοντας με το μάτι) που
βρίσκονταν στον χώρο, 15 με 20 χεράκια σηκωθήκαναπό τον κόσμο…
Όσο τραγικό σημάδι κρίσης κι αν είναι αυτό για τον τόπο μας
και τις πολύ δύσκολες οικονομικές μέρες που περνάμε, άλλο τόσο είναι δείγμα ότι
ο κόσμος καταθέτει ακόμα και το υστέρημά του για να παρακολουθήσει κάτι
πραγματικάαξιόλογο, αναγνωρίζοντας την
αξία της αληθινής μουσικής δημιουργίας. Την αξία μιας μπάντας όπως οι PsychoticWaltz.
Το encore και αυτό τεράστιο .Όλοι παρακαλάν
να μην τελειώσει ποτέ. Αλλά όλα τα καλά έχουν και ένα τέλος. Έτσι λοιπόν μετά
από δυόμιση περίπου ώρες επί σκηνής, μας λένε το καληνύχτα με το “SpiralTower” μέσα σε μια αποθέωση.
Και όπως κάθε μεγάλη
μπάντα που σέβεται το όνομά της αλλά και το κοινό της , μετά το τέλος της
συναυλίας όλα τα μέλη του συγκροτήματος, βγήκαν στον προαύλιο χώρο του Block 33 ευχαρίστησαν
προσωπικά τον κόσμο υπέγραψαν αυτόγραφα, συζήτησαν και φωτογραφήθηκαν μαζί του.
Παρόλα αυτά
όμωςόσο ευχαριστημένος έμεινα από αυτήν
την καταπληκτική βραδιά, δεν γίνεται να μην γκρινιάξω για μια φορά ακόμα.(Αρχίζω
να αναρωτιέμαι αν έχω γίνει “γεροπαράξενος”, ή πολύ απαιτητικός). Ο ήχος ήταν
κοινώς χάλια και αδικεί παρά πολύ το συγκρότημα.(Φανταζόσασταν να ήταν τέλειος ;
…μιλάμε για το απόλυτο). Η ένταση ήταν υπερβολική, τόσο που θα μπορούσε να
καλύψει συναυλία εξωτερικού χώρου. Οι κιθάρες τελείως πριμαριστές, ενώ το μπάσο
σε τέρμα ένταση πολλές φορές κάλυπτε σχεδόν τα πάντα.
Οι μεσαίες συχνότητες ανύπαρκτες… και όλα αυτά όχι από ένα
σημείο μόνο αλλά από 4 διαφορετικές θέσεις στον χώρο που άλλαξα, ψάχνοντας
κάπως καλύτερο ήχο.
Μα τι σας λέω τώρα… αφού ξέρω για αρκετό καιρό θα μιλάμε για
αυτή την βραδιά. Όπως ξέρω επίσης ότι όλοι όσοι ήσασταν εκεί σίγουρα φύγατε με
χαμόγελο ικανοποίησης. Όλα τα υπόλοιπα είναι ψιλά γράμματα…
Γιατί και εγώ με το ίδιο χαμόγελο έφυγα, αν και τα αυτιά μου
ακόμα βουίζουν…όμορφα όμως…
Όταν ο αρχιερέας(MichaelSchenker), με τον ναό του (TempleOfRock)και τουςκληρικούς του ( FrancisBuchholz, HermanRarebell) έρχεται στην πόλη σου,
το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πάς να προσκυνήσεις….
Έτσι λοιπόν και μείς όλοι οι φανατικοί πιστοί, βρεθήκαμε
στον ναό και μάλιστα από αρκετά νωρίςπαρακολουθώντας και ένα μέρος του soundcheck.
Τη συναυλία άνοιξαν οι βρετανοί FuryUK.
Ένα δυναμικό τρίο που η μουσική τους είχε ένα δυνατό άρωμα
από την metal σκηνή της
δεκαετίας του 80. Θυμίζοντας σε πολλά σημεία συγκροτήματα όπως Exciter&
Raven(τωναδερφώνGallagher). Βλέπετε
και ο τρίο των FuryUKαπό τελείται και αυτό από τους αδερφούς ChrisAppleton –κιθάρα ,φωνητικά,
και LukeAppletonστο μπάσο, και την
σύνθεση συμπληρώνει ο MartinMcNee
στα τύμπανα.
Στην 45λεπτη (περίπου) εμφάνισήτους, ακούστηκαντατραγούδια :I See Red, Fall
From Grace, Taste the Blood, Nemesis, Manslaughter (including drum solo),Call to
Arms καιDeath by Lightning. Εντύπωση μου έκανε
αριστερά και δεξιά της σκηνήςοι δύο
ασπρόμαυρες αγγλικές σημαίες με το λογότυπο της μπάντας γραμμένο επάνω. Στο
τελευταίο τραγούδι της εμφάνισής τους και λίγο πριν υποδεχτούμε τον MichaelSchenker, ο ChrisAppleton επιδόθηκε σε
κιθαριστική επίδειξη ταχύτητας, με δείγματα
επιρροής σίγουρα από έναν άλλο μεγάλο βιρτουόζο ,τον MichaelAngeloBatio.
Επίσης μια πληροφορία πουμάθαμε, είναι ότι πριν από την περιοδεία με τους MSG, ο μπασίστας LukeAppletonπου
συνδυάζειένα εντυπωσιακό πακέτο
(εμφάνισης- δύναμης –εκτέλεσης), συμφωνήθηκε να είναι ο νέος μπασίστας των IcedEarth.
Και ήρθε επιτέλους η
στιγμή για τον τεράστιοαυτόν κιθαρίστα
που ακούει στο όνομα MichaelSchenker.
Προσπαθώνταςνα περιγράψω όσο πιο
αμερόληπτα γίνεται (όσο είναι βέβαια δυνατό για έναν μουσικό που χρόνια τον
θαυμάζω),
Η εισαγωγή στη σκηνή έγινε με το introαπό την τελευταία του δουλειά TempleOfRock. Και ξεκινώντας την συναυλία, πρώτο μουσικό θέμα το instrumentalIntoTheArena.
Παρότι στις βαλίτσες του κουβαλούσε τη νέα του δουλειά TempleOfRock, ακούσαμε από αυτήν μόνο
δύο τραγούδια .Το Howlerκαι το BeforetheDevilsKnows.
Όλα τα υπόλοιπα ήταν από U.F.O. Scorpionsκαι M.S.G. Αυτό όχι μόνο δεν ενόχλησε το κοινό, αλλά αντιθέτως μάλιστα,
σε κάθε από τα χιλιοτραγουδισμένα και χιλιοπαιγμένα riff, η θερμοκρασία και η ένταση
ανέβαινε στο κατακόρυφο.
Είχα πάρα πολύ καιρό να ακούσω τόσο στιβαρά τύμπανα σε
συναυλία. Που ο ήχος τους να χτυπά με δύναμη στο στήθος σου και να το νιώθεις.
Η κιθάρα του Schenker
σκέτο ξυράφι, να “κελαηδά” ασταμάτητα εναλλάσσοντας τα riff και τα solos το ένα πίσω από το άλλο.
Μέσα σ` αυτόν τον μουσικό παροξυσμό έχω μείνει αποσβολωμένος
με καρφωμένα τα μάτια μου στην απίστευτη μαγεία της FLYINGV.
Παρόλα αυτά στο συνολικό αυτό φανταστικό μουσικό αποτέλεσμα,
δεν μπορώ να εντάξω και τον DoogieWhite, ο οποίος παρά τις
φιλότιμες προσπάθειές του να πλησιάσει έστω και λίγο τους υπόλοιπους μουσικούς
δρομείς, που είχαν ξεφύγει χιλιόμετρα μακριά, στάθηκε πολύ δύσκολο, σχεδόν
αδύνατο…
Και μολονότι η μικρή γαλανόλευκη ελληνική σημαιούλα που είχε
καρφιτσωμένη στο μαύρο γελεκάκι του μας έκανε θετική εντύπωση, φάνηκε να μην
είναι κατάλληλα προετοιμασμένος για το ξεκίνημα της ευρωπαϊκής περιοδείαςτων M.S.G.. (Βέβαια, τα παραλειπόμενα
και τους λόγουςτα μάθαμε εντελώς τυχαία
την επόμενη μέρα και σας τα καταθέτωλίγο παρακάτω).
Η τελειομανία του γερμανού ήταν ακόμα αποτυπωμένη και στο
χαρτί του setlist,
γράφοντας ακόμα μέχρι και σε ποιο σημείο έπρεπε να αντικαταστήσει την FLYINGV κιθάρα του.
Ενώ η συναυλία βρισκόταν σε εξέλιξη, η ροή των τραγουδιών,
αλλά και η εκτελεστική δεινότητα, σου προκαλούσαν ερωτηματικά θαυμασμού, του
τύπου…” τι έχει γράψει το άτομο…” ή “τι παπάδες κατεβάζει τώρα…”.
Σε δύο τραγούδια επίσης (Rockyoulikeahurricane& blackoutστο encore) παρατήρησα ότι η δουλειά της leadguitarκαι
τα solosπαραχωρήθηκανστον WayneFindlay, ενώ ο Schenkerκρατούσε
απλά τα ηνία τηςrhythmguitar.
Φτάνοντας στο τέλοςκαι λίγο πριν το encoreαπολαύσαμε την εκπληκτική εκτέλεση του RockBottom, με τον Schenker να μας οδηγεί σε ένα
κιθαριστικό παραλήρημα.( Και προσέξτε παρακαλώ ,ότι ο Schenkerσολάρει κυρίως με τρία δάκτυλα. Σπάνια χρησιμοποιεί τον μικρό.)
Το encore μας επιφύλασσε δυόμιση τραγούδια.
Το μισό ήταν το Holydayαφού ακούστηκε μόνο το slowμέρος του τραγουδιού, ενώ τα άλλα
δύο, ήταν το Blackoutτων Scorpions και το DoctorDoctor,
με το οποίο καληνύχτισετην Θεσσαλονίκη.
Τι να σχολιάσεις παραπάνω και τι άλλο να πεις, πέραν του ότι
όσοι από τον κόσμο δεν παρευρέθηκαν σε αυτό το μουσικό γεγονός, σίγουρα θα
πρέπεινα ζηλεύουν πολύ όλους
υπόλοιπους, που κατάφεραν με την παρουσία τους να “ανάψουν ένα κερί” στον ναό
της rock.
Επόμενη μέρα… 22/4/2012
Aπογευματινή έξοδος για καφεδάκι με τους
φίλους και συναδέλφους από τον rockarolla
κάπου στα λαδάδικα στη Θεσσαλονίκη. Προς έκπληξή μου, το ίδιο καφέ για την
απογευματινή του μπυρίτσα είχε επιλέξει και ο DoogieWhite (ο τραγουδιστής των MSG).Εγώ συνεπαρμένος από το
χθεσινό live, φορούσα
ένα μπλουζάκι με το λογότυπο τωνMSG.Αυτό ήταν και ένα κίνητρο
για τοννα ξεκινήσει πρώτος μια
κουβεντούλα 40 περίπου λεπτών , που εξελίχτηκε κάπως έτσι…
DoogieWhite: Ωραίο μπλουζάκι..
Ηλίας Μεταλλινός :Ευχαριστώ Doogie .. ήμουν χθες στη
συναυλία…
DW:Αλήθεια?Εε εντάξει …τότε θα ήθελα να μου πεις ειλικρινά την γνώμη σου. Πως σου
φάνηκε? (Εδώ δείχνω κάποιο προβληματισμό και μια μικρή διστακτικότητα ).. και ο
Doogieσυνεχίζει… αλήθεια… θέλω να μου
πεις ειλικρινά την γνώμη σου. Όποια και να είναι…
ΗΜ : Να σου πω αφού θέλεις λοιπόν…Τοσόου ήταν υπέροχο. Εσύ όμως δεν μου άρεσες…Θεωρώ ότι δεν μπόρεσες να τραγουδήσεις
καλά. Έχασες ορισμένα σημεία και φάνηκε,
σε τραγούδια όπως το “Assaultattack“ και το “Lightsout”,
ότι πολλές φορές ξεχνούσες τους στίχους καλύπτοντας το κενό με το ναανααναα και
μάλιστα σε γνωστά τραγούδια, όπως τοDoctorDoctorπου όλος ο κόσμος τα τραγουδάει και έδωσες
την εντύπωση ότι δεν ήσουν ίσως έτοιμης για αυτό το live .
Σε κάθε τι που έλεγα
συμφωνούσε απόλυτα λέγοντας συνέχεια you `rewright.
DW:Ναι το ξέρω έχεις δίκιο και αληθινά εκτιμώ την ειλικρίνεια σου και σ`
ευχαριστώ γι` αυτό. Έγινανόμως όλα αρκετά γρήγορα και δεν το λέω για να
απολογηθώ. Ξέρεις ότι ο Michaelσε κάθε περιοδεία έχει άλλους μουσικούς. Για να ακολουθήσω λοιπόν
το συγκρότημα στην ευρωπαϊκή περιοδεία λόγω ορισμένων υποχρεώσεων που είχα, δεν
κάναμε παρά μόνο 3 πρόβες μαζί. (Και επαναλαμβάνει δείχνοντάς μου), μονό 3
πρόβες πριν την περιοδεία. Και να προσθέσουμε και την προχθεσινή εμφάνιση στην
Αθήνα, που πιστεύω ότι τα πήγα πολύ καλύτερα από ότι εδώ. Εκτός από αυτό, ο Frank (Buchholz), ο Herman (Rarrebel), καιο Michaelέχουν δουλέψει αρκετά χρόνια
μαζί, αλλά και ο Wayne
(Findley), είναι μαζί
με τον Michael, κοντά
στα 10 χρόνια. Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι το μόνο νέο μέλος στη συγκεκριμένη
σύνθεση ήμουν εγώ. Και σίγουρα θέλω κάποιο χρόνο, για να μπορέσω να “δέσω” και εγώ
με την μπάντα.
ΗΜ : Ναι. Δεν
ήξερα ότι είχατε κάνει μόνο 3 πρόβες μαζί.
DW: Ναι, έτσι ακριβώς μόνο 3 πρόβες,
πριν την περιοδεία. Και ενώ σε προηγουμένη δουλειά μου με τον Rιtchie, (εννοώνταςτον Blackmore), είχα τον χρόνο
και στο στούντιο αλλά και σε εμφανίσεις να πηγαίνουμε βήμα βήμακαι κομμάτι κομμάτιμπροστά. Με τονMichael τα πράγματα ήταν διαφορετικά.
Εδώ μου δίνει πάτημα για την επόμενη ερώτηση.
ΗΜ:Γνωρίζοντας από αυτά που διαβάζουμε και
βλέπουμε , ότι και οι δύο κιθαρίστεςείναι τελειομανείςκαι θέλουν τα
πάντα να λειτουργούν άψογα, πιστεύεις ότι η συνεργασία με τον Michael ήταν πιο δύσκολη από αυτή με τον
Rιtchie;
DW: Αναμφισβήτητα ναι. Αλλά είμαστε
ακόμα στην αρχή της περιοδείας μας. Ήτανη δεύτερη μας εμφάνιση. Μεθαύριο παίζουμε στη Ρίγα στη Λιθουανία, μετά
έχουμε τέσσερις εμφανίσεις στη Γερμανία άλλες τόσες στη Ισπανία, κλπ. Έχουμε
πολύ δρόμο μπροστά μας.
ΗΜ : Φάνηκε ότι
δυσκολεύτηκες , χάνοντας σημεία που έπρεπε να ανεβάσεις τη φωνή σου, σε
τραγούδια όπως τοAssaultattackκαι το Blackout.
DW: Ο GrahamBonnet, είναι πραγματικά
μεγάλος τραγουδιστής, και δεν είναι ότι ευκολότερο να τραγουδήσεις τραγούδια
που έχει ερμηνεύσει εκείνος. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολες εκτελέσεις. Αλλά
δεν είναι μόνο αυτό. Σκέψου, ότι έπρεπε να ερμηνεύσω τραγούδια από τελείως
διαφορετικές φωνές, όπως PHILMOGG,
GARYBARDENκαι
CLAUSMEINE. Όλοι είναι μεγάλοι
τραγουδιστές, με διαφορετική χροιά ο καθένας . Και πάλι σου λέω ότι δεν τα λέω
για να απολογηθώ, αλλά είναι πράγματα που βίωσα.
ΗΜ: Επειδή ήμουν
πολύ κοντά στη σκηνή, σε είδα ότι αρκετές φορές να γυρνάς σελίδες σε ένα
τετράδιο που είχες μπροστά σου και να διαβάζεις στίχους, ή τουλάχιστον αυτήν
την εντύπωση έδωσες…
DW: Ναι έχεις δίκιο αλλά δεν ήταν
στίχοι…Ήταν σημειώσεις που είχα
κρατήσει, για το πότε ακριβώς και σε ποια partsέπρεπε να μπαίνωσε συγκεκριμένα τραγούδια όπως το” Cryforthenation” και … (σκέφτεται)… το “Shoot-Shoot”.
ΗΜ : Έμεινα
έκπληκτος όμως όταν σε ορισμένα τραγούδια που όλος ο κόσμος γνωρίζει τους
στίχουςκαι τραγουδούσε, φάνηκε να μη
θυμάσαι τους στίχους.
DW: Σε ορισμένα γνωστά τραγούδια
όπως το RockBottom
πράγματι έχασα τους στίχους αλλά όχι γιατί δεν γνώριζα τους στίχους, όπως είπες
και συ, όλος ο κόσμος τα τραγουδάει χρόνια. Αλλά βλέποντας το πάθος του
κόσμουνα φωνάζει μπροστά στη σκηνή (και
μου δείχνει το πάθος σφίγγοντας τη γροθιά του και φωνάζοντας) RockBottoooomorDoctorDooctoooor, και σε πολλάσημεία ο Wayneκαι ο Michael να αφιερώνουν σολάροντας, εγώ σε εκείνατα σημεία βρισκόμουν στο… διάστημα και έχασα
τη σειρά… (γελάει).
ΗΜ : Doogie αλήθεια, μετά αυτή την
κουβέντα που είχαμε, μου εξήγησες τις καταστάσεις, και τις καταλαβαίνω απόλυτα.
Αλλά εντάξει εγώ… είμαι μόνο ένας . Ο υπόλοιπος κόσμος που δεν γνωρίζει αυτές
τις λεπτομέρειες;
DW: Για αυτό δυστυχώς δεν μπορώ να
κάνω κάτι άλλο, εκτός από το να προσπαθήσω να είμαι καλύτερος στη συνέχεια…
ΗΜ: D ίσως να ήμουν λίγο σκληρός
στην κριτική απέναντί σου ε?
DW: Όχι σου ζήτησα να μου πεις
ειλικρινά τη γνώμη σου και μου είπες την αλήθεια. Και πραγματικάαλήθεια στο λέω, το εκτιμώ αυτό. Και αυτό
θέλω να μου λέει ο κόσμος .Την αλήθεια, για να μπορώ να διορθώνω τα λάθη μου.
Το να σου λένεμπράβο Doogie ή οποιοδήποτεάλλος τραγουδιστής μπορεί να είναι, όλα
τέλεια , όλα καλά, και εγώ να έχω την καλύτερη γνώμη για τη συναυλία και ο
κόσμος να μην έχει μείνειευχαριστημένος, αυτό δεν είναι καλό. Τη συγκεκριμένη στιγμή, βγαίνει ο φίλος Γρηγόρηςαπό το καφέ.Ήταν η στιγμή που φωτογραφιζόμασταν με τον Doogie κρατώντας ο ένας το λαιμό του
άλλου, (σαν να θέλουμε να πνίξουμε ο ένας τον άλλο),σε μια αστεία φωτογράφηση.
ΓΡΗΓ: γεια σου Doogieωραίο
το showχθες.
Εκεί πραγματικά γελάσαμε παρά πολύ. Ο Doogie γουρλώνει τα μάτια με κοιτάει και
μου λέει δείχνοντας τον Γρηγόρη γελώντας… he is lying… he is lying…
Συμπληρώνω εγώ.Όχι
δεν λέει ψέματα, δεν ήταν στο showχθες. Εγώ του είπαότι ήταν μια υπέροχη βραδιά μόνο που ο
τραγουδιστής δεν ήταν τόσο καλός…(γέλια).
Αυτό ήταν ένα μέρος από την κουβέντα που είχα σ` αυτήντην αναπάντεχη συνάντηση με τον DoogieWhite. Που στις περγαμηνές του είναι καταγεγραμμένες
συνεργασία και παγκόσμια περιοδεία με τονRιτchieBlackmore,συμμετοχή σε
δύο δίσκους του YngwieMalmsteen,
αλλά και σε ιστορικές metal
μπάντες όπως οι PrayingMantisκαι οι Tank.
Υποσχέθηκε να τα ξαναπούμε αν όχι διαδικτυακά, σίγουρασε κάποια άλλη εμφάνιση του, με καλύτερη
προετοιμασία , και φεύγοντας , με το χέρι κάνει το σήμα της ειρήνης και λέει γελώντας … Peace man… Peace.
