ORCHESTRE CELESTI – Quattro (Δισκοκριτική)

                                ORCHESTRE CELESTI – Quattro (2013, ITALY)

Πρώτη δημοσίευση στο site JUST IN CASE PROG RADIO:http://justincaseradio.com/prog-topics/prog-reviews/168-orchestre-celesti-quattro-2013-italy στο οποίο αναρτήθηκε και μεταφρασμένο. 

 Τέταρτο album για τον ιταλό πληκτρά  Federico Fantacone  (keyboards and voices) κατά τον κόσμο γνωστό ως Orchestre Celesti.

 

(Σημ.  το όνομα  Orchestre Celesti ή αλλιώς Celestial Orchestra - είναι μια αναφορά σε μια παλιά κινεζική τέχνη ξεχασμένη στην σημερινή εποχή ).

 

 Από το πρώτο κιόλας άκουσμα καταλαβαίνουμε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν εξαίρετο μουσικό που διαθέτει μεγάλο ταλέντο και φαντασία. Από το  Un Prologo , μέχρι και το Musica, οι εναλλαγές των ρυθμών και των μουσικών μοτίβων είναι συνεχείς.

 Ο Federico Fantacone ξετυλίγει με τη μουσική του ένα χαλί που διακλαδίζεται αριστερά και δεξιά, αποκαλύπτοντας μουσικά ταμπλό ασπρόμαυρων keyboard πλήκτρων. Κατά τη διάρκεια όμως των επαναλαμβανόμενων ακουσμάτων εμφανίζονται σημαντικά ψεγάδια.

  Ένα από τα εμφανή μειονεκτήματα στο σύνολο της δουλειάς, είναι η έλλειψη μπάντας. Και αυτό, γιατί ενώ η φαντασία και η δημιουργικότητα είναι εμφανή, η συνεχής χρήση των sampler ρυθμών και ήχων, κάνουν όλα τα τραγούδια να μοιάζουν ίδια και να αλλοιώνουν κατά πολύ το δημιουργικό μέρος της δουλειάς. Ένα άλλο εμφανή μείον του album, είναι τα φωνητικά του Federico, που μειώνουν κατά πολύ την αξία της δουλειάς του, αφού  δεν  διαθέτει κάποια ιδιαίτερη χροιά. Αντίθετα μάλιστα, στο συνεχή άκουσμά της, κουράζει αφάνταστα,  προσθέτοντας ένα τσαλακωμένο περιτύλιγμα στο τραγούδι και βάζοντάς τα όλα στο “ίδιο τσουβάλι”. Το Canto Alle Nuvole εχει ένα jazzrock ύφος, ενώ τραγούδια όπως το I tuoi pensieri, φέρνουν στο μυαλό σου παλιές δουλειές των Kraftwerk. Προς τον επίλογο του  Quattro, έχουμε δύο εξαίρετες δημιουργίες που ανεβάζουν κατακόρυφα την αξία αυτής της δουλειάς. Το The Suite και το υπέροχο L'ultimo bolero στα bonus track, με την προσθήκης της αναζητούμενης σε όλο το album κιθάρας, που ακολουθεί τον επιβλητικό αργό ρυθμό των τυμπάνων. Το Quattro κλείνει με το Musica (bonus track) ένα τραγούδι που χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο, δείχνει σημάδια μιας αμυδρής προσπάθειας φωνητικής διαφοροποίησης.

 

  Η συμμετοχή του Antonio Zammarrelli στα πλήκτρα και την κιθάρα, και του Giuzeppe Lanari  στα φωνητικά και το μπάσο, στα δύο bonus track του Quattro,  είναι πιστεύω αυτό που έλειπε και από τα προηγούμενα τραγούδια αυτής της δουλειάς.

 

 Tο τέταρτο  album των Orchestre Celesti (Federico Fantacone),  θα το θεωρούσα μια κορυφαία επαγγελματική δουλειά  για κάποιο soundtrack ταινίας, αλλά μια δημιουργία με εμφανής ελλείψεις και με ερασιτεχνικό άρωμα στο αποτέλεσμά της, για μια δουλειά  που θα κοσμούσε μια progressive rock δισκοθήκη.

                                                                                  6/10

                                                                                                                         Ηλίας Μεταλλινός

ZAUM - Plus De Viande Dans Les Saucisses (Δισκοκριτική)

 

                                 ZAUM - Plus De Viande Dans Les Saucisses (2013)

Πρώτη δημοσίευση στο site JUST IN CASE PROG RADIO http://justincaseradio.com/prog-topics/prog-reviews/150-zaum-plus-de-viande-dans-les-saucisses-2013-italy στο οποίο αναρτήθηκε και μεταφρασμένο.

 

 

 

  Παρ ότι  το συγκρότημα έχει τις ρίζες του στη δεκαετία του `70, η δισκογραφία του άρχισε να δημιουργείται μετά είκοσι χρόνια.

  Στη νέα τους δεύτερη δουλειά με τίτλο “Plus De Viande Dans Les Saucisses “ το  μόνο ιδρυτικό μέλος της μπάντας είναι ο κιθαρίστας Claudio D' Errico.

 Ξεκινώντας το άκουσμα αυτής της δουλειάς με το τραγούδι  Il suono vero νόμισα ότι άκουγα  την τελευταία δουλειά με το πουλάκι τσίου (Pulcino Pio). Αρκετά ρηχό μουσικά και με ναζιάρικες φωνητικές εναλλαγές σαν να απευθύνεται σε παιδάκια προσχολικής ηλικίας Και ένα τέτοιο ξεκίνημα στην ακρόαση μιας νέας  δουλειάς δεν είναι και ότι  καλύτερο.  Τα πράγματα βέβαια, βελτιώνονταν στη συνέχεια, με το  L'amico mio μια πολύ ενδιαφέρουσα σύνθεση ,αλλά το ψεγάδι του μονότονου ακορντεόν που εμφανίζεται, στο τέλος του τραγουδιού κουράζει. Με τον αγγλικό στίχο  οι ZAUM τα πάνε πολύ καλύτερα. Αυτό φαίνεται στο blues Hellhounds, αλλά και στο  Dark clouds, και αυτό ίσως γιατί τα φωνητικά της  Fabianna, (που ομολογώ ότι σαν φωνή είναι πολύ καλή), δένουν περισσότερο σε jazz-blues μοτίβα όπως και ο αγγλικός στίχος. Ίσως βέβαια και μείς να μην έχουμε συνηθίσει τόσο τον ιταλικό στίχο σ` αυτές τις μουσικές φόρμες.

  Οι εντυπώσεις και τα συναισθήματα εναλλάσσονται κατά τη διάρκεια της ακρόασης. Μετά από δέκα περίπου ακούσματα, και ενώ βρίσκω να υπάρχουν πάρα πολλές αξιόλογες μουσικά ιδέες, το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που θα περίμενα.

  Ο Claudio D'Errico , πιστεύω πως δεν είναι στις καλύτερες στιγμές του, αντίθετα από τον drummer Corrado Fusco που όχι μόνο φαίνεται να βρίσκεται σε μεγάλα κέφια, αλλά και δείχνει πραγματικά μια μεγάλη κλάση ενός prog-rock drummer. Και νομίζω ότι μαζί με τον Fabrizio Di Vicino στο μπάσο, είναι αυτοί που ανεβάζουν κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτή τη δουλειά.

  Το άλμπουμ όμως είναι “χορταστικό”. Δεκαπέντε μουσακά θέματα, που το πιο πιθανό είναι να μπερδέψουν περισσότερο τη γνώμη σας για τους μουσικούς προσανατολισμούς των ZAUM, αφού οι εναλλαγές  των συνθέσεων που συνδυάζουν τη λαϊκή φολκ μουσική , τζαζ και ψυχεδελικό ροκ είναι συνεχείς.

  Η πρόταση μου πάντως είναι πως το δεύτερο άλμπουμ των Zaum  " Plus de Viande Dans les Saucisses " είναι ένα μια δουλειά, που αξίζει ένα άκουσμα.

  Σίγουρα οι αναζητητές του διαφορετικού ροκ ήχου θα βρουν αρκετά ενδιαφέρον το όλο επιχείρημα, αφού τα prog-rock μονοπάτια είναι αυτά που κινείται το συγκρότημα, αν και δεν νομίζω να το κατατάξουν στα αγαπημένα τους άλμπουμ.

 

                                                                           5,5\ 10                      

                                                                                                             Ηλίας Μεταλλινός

THIN LIZZY live in Thessaloniki 10-11-2012 Princilal club

                    THIN LIZZY live in Thessaloniki

                                               10-11-2012 Principal Club

 

 

 

  Με μεικτά συναισθήματα  και συγκρατημένο ενθουσιασμό υποδέχτηκα τα  νέα για τον ερχομό των θρυλικών Thin Lizzy στην Θεσσαλονίκη. Θα έλεγα με κρύα καρδιά, γιατί Thin Lizzy χωρίς Phil Lynott , είναι σαν μπριζόλα δίχως κρέας. Παρόλα αυτά τη γεύση από το νόστιμο κοκαλάκι όλοι  θα θέλαμε να τη δοκιμάσουμε, γιατί σίγουρα κάτι παραπάνω θα είχαμε να λάβουμε από μια πλειάδα βετεράνων μουσικών που  θα μας μετέφεραν πίσω στον χρόνο των επιτυχιών των θρυλικών Thin Lizzy. Επίσης θα είχαμε την ευκαιρία να δούμε και τον Brian Downey, από τα ιδρυτικά μέλη της μπάντας αλλά και τους παλαιότερους Scott Gorham, (κιθάρα), και Darren Wharton (πλήκτρα).

 Την τελευταία λοιπόν στιγμή, βρέθηκα στο χώρο του Principal, συναντώντας παλιούς γνωστούς και φίλους γερόλυκους rockers της πόλης,  μουσικούς και θαμώνες. Όλοι με τα ίδια συναισθήματα άλλα και την επιθυμία να ακούσουμε ζωντανά τα αξέχαστα τραγούδια της θρυλικής αυτής μπάντας.

Τη συναυλία άνοιξαν ο Γιώργος Γάκης  και οι Troublemaker που δίνουν το παρών σε μεγάλα event, όπως και πέρσι τον Ιούλιο στο αξέχαστο live των Twisted Sister. Παλιά καραβάνα ο Γιώργος Γάκης,  έχει δημιουργήσει ένα δυνατό μουσικό προφίλ που τον κατατάσσει στην κορυφή της λίστας στο είδος του στην Ελλάδα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Στην  τελευταία του δισκογραφική δουλειά συμμετέχουν μεγάλα ονόματα ελλήνων και ξένων μουσικών μεταξύ τω οποίων Joe Lynn Turner, Bobby Rondinelli, James Kottak, Greg Smith Mark Cross, Γιάννης Σπάθας, ενώ την παραγωγή του άλμπουμ την έχει κάνη ο γνωστός Kip Winger. Να σημειώσω επίσης την λέξη “ plus” στις εντυπώσεις μου, για την φανταστική διασκευή του ηπειρώτικου “ Μη  με κοιτάς στα μάτια”, το οποίο τραγούδησε δις για την δημιουργία video clip.

 

Η ώρα των Thin Lizzy λοιπόν στην σκηνή, και …χαμός…  οι θαμώνες επί ποδός. Iρλανδικές σημαίες εμφανίστηκαν στο πλήθος που πραγματικά αποδείχτηκε διψασμένο για τα τραγούδια των Thin Lizzy. 

 “Are you ready”, “ Jailbreak” και “Don’t believe a word” το ξεκίνημα της συναυλίας και ακλούθησαν όλες οι μεγάλες επιτυχίες. Αεικίνητη όλη η μπάντα επί σκηνής με δημοφιλέστερο τον Marco Mendoza  που έχει άψογη επικοινωνία με το κοινό, αλλά πίσω δεν πάνε και οι Damon Johnson και Ricky Warwick που μετά  από κάθε τραγούδι ευχαριστούν και ανταλλάσουν χειραψίες με τον κόσμο. Αν έκλεινες τα μάτια και άκουγες τη μουσική, είχες την εντύπωση ότι στο άνοιγμά τους θα έβλεπες μπροστά σου τον Phil Lynott. Τόσο πιστή απόδοση είχε η φωνή του  Ricky Warwick στα τραγούδια και πιστεύω πως ήταν η καλύτερη επιλογή στα φωνητικά για την συνέχεια της ιστορίας των Thin Lizzy. Οι πένες από τα μέλη της μπάντας μοιράζονται σωρηδόν και σίγουρα οι θαμώνες της πρώτης,  της  δεύτερης  σειράς και όχι μόνο, έφυγαν με μια συλλεκτική πένα στην τσέπη τους

Η ατμόσφαιρα ζεστάθηκε για τα καλά. Το κοινό συμμετέχει σε όλα τα τραγούδια. Μια ικανοποίηση για την παρουσία μου σε αυτό το live αρχίζει να με καταλαμβάνει. Και η αμφιταλαντευόμενη ζυγαριά των συναισθημάτων μου έχει γείρει κατά πολύ προς την θετική πλευρά. Μορφή μεγάλη ο θρυλικός  Scott Gorham  στην δεξιά πλευρά της σκηνής, αρκέστηκε περισσότερο στην rhythm guitar, ενώ ο επίσης παλαίμαχος Darren Wharton στα πλήκτρα παρέμεινε μουσικός “χαμηλών τόνων”  και τραγούδησε μαζί με τον Ricky Warwick το υπέροχο "Still in love with you”.

Σόλο drums επίσης από το παλαιότερο και ιδρυτικό Thin Lizzy μέλος Brian Downey στο “Sha lala” που θα το χαρακτηρίσω απλά αξιοπρεπέστατο.

Η ροη της συναυλίας είναι τόσο γρήγορη σε μια υπέροχη ατμόσφαιρα που δημιούργησαν τα τραγούδια των Thin Lizzy, που δεν καταλάβαμε για το πότε φτάσαμε στο encore. Από τις χαρακτηριστικότερες και συγκινητικότερες στιγμές της βραδιάς, και λίγο πριν την απόδοση του τραγουδιού “Rosalie” η αναφορά του Rick Warwick στους εκλιπόντες Gary Moore και  Phil Lynott, ενώ όλη η μπάντα έχει το χέρι στην καρδιά και τα μάτια στον ουρανό…

Με το “ Black Rose” έκλεισε η συναυλία από μια πολύ δυνατή μπάντα, σε μια εξίσου δυνατή εμφάνιση.  Οι θαμώνες που παρευρέθηκαν σ` αυτό το event σίγουρα έμειναν ευχαριστημένοι στο έπακρο. Διασκέδασαν , τραγούδησαν, θυμήθηκαν…

Το set list περιελάμβανε τα παρακάτω τραγούδια :

1. Are you ready 

2. Jailbreeak

3. Don`t believe a word

4. Waiting for an alibi

5. Killer on the loose 

6. Emerald

7. Dancing in the moonlight

8. Massacre                                                 

9. Angel of death

10. Still in love with you

11. Whiskey in the jar

12. Sha la la la la

13. Suicide

14. Cowboy song

15. The boys are back in town

      Encore

16. Rosalie

17. Black rose

 

Αν και εγώ προσωπικά θα ήθελα να ακούσω  και τα “Holly War”  και “ Chinatown”, δεν χαλάει καθόλου την όμορφη βραδιά που πέρασα.

Μέτα το τέλος της συναυλίας ο Marco Mendoza ,που από ότι φαίνεται έχει αναλάβει το επικοινωνιακό μέρος του γκρουπ, ( σημ. είναι αυτός που δίνει και τις συνεντεύξεις για λογαριασμό της μπάντας), βγήκε πρώτος μίλησε με τον κόσμο, υπέγραψε αυτόγραφα, και φωτογραφήθηκε με τους φίλους του γκρουπ. Ενώ τα υπόλοιπα μέλη πολύ αργότερα όλα αυτά τα έκαναν με συνοπτικές διαδικασίες.

Οι Thin Lizzy είναι μια θρυλική μπάντα. Στην ιστορία της, πέρασαν από  αυτήν  (πέρα από τον Phil Lynott  και τον Gary Moore),  τεράστια ονόματα όπως Tommy Aldridge, Francesco DiCosmo, Eric Bell, Brian Robertson, Snowy White, John Sykes  που σίγουρα θα θέλαμε να την δούμε με κάποιους από αυτούς. Παρ όλα αυτά σε μας έλαχε να τους δούμε με τη σύνθεση του 2012 που είναι αυτή και την αναφέρω ολοκληρωμένη:

Brian Downey -τύμπανα,  Scott Gorham - κιθάρα, Darren Wharton – πλήκτρα, Ricky Warwick (The Allmighty) - φωνητικά , Marco Mendoza (Whitesnake, Ted Nugent) - μπάσο, Damon Johnson (Alice Cooper)- κιθάρα.

Οι εντυπώσεις του κόσμου (με όσους μίλησα μετά),ήταν όλες θετικές . Θα ήθελα να ξαναδώ  και πάλι αυτή την μπάντα, να νιώσω και πάλι την ένταση τον παλμό και το πάθος των τραγουδιών των Thin Lizzy.

Παρόλα αυτά, παραμένω στην αρχική μου άποψη για αλλαγή στο όνομά τους, μιας και πιστεύω πως το 1 / 4  από τα ιδρυτικά μέλη της μπάντας είναι πολύ μικρός αριθμός, για τη συνέχιση ενός τόσο μεγάλου ονόματος όπως οι Thin Lizzy ,εν έτι 2012. Ένα όνομα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την τεράστια ροκ φιγούρα που ακούει στο όνομα Phil Lynott .

                                                                    Ηλίας Μεταλλινός